يكى از نيازهاى مبرم اسرا اطلاع داشتن از احكام شرعى بود؛ نه رساله در اختيار بود نه منبع معتبر. در بين بچه ها چند طلبه و روحانى بودند كه گاه به مساله ها جواب مى دادند اما باز خود اين برادران غالباً مسايل را با شك بيان مى كردند.
در اردوگاه موصل يك در سال ۶۱ يكى از برادران كه به مسايل شرعى وارد بود جزوه اى نوشت كه تا حدودى جوابگوى بچه ها شد اما باز هم بين افرادى كه مساله و احكام مى گفتند اختلاف وجود داشت تا اين كه بچه ها تصميم گرفتند از طريق نامه مسايل شرعى را از خانواده هايشان در ايران بپرسند. نامه ها از زير سانسور رد شد و بعد از چندى جواب نامه ها آمد بعضى از نامه ها از برادران روحانى آمده بود كه در لابه لاى مطالب نامه مسايل را نوشته بودند و بعضى از نامه ها هم ازخانواده ها كه از روى رساله حضرت امام نوشته بودند. اين نامه ها جمع آورى شد و به دست مسوول احكام شرعى اردوگاه داده شد. او خودش طلبه اى بود از مشهد كه تسلط زيادى بر احكام داشت با استفاده از مطالعات قبلى و نامه ها مجموعه اى درست كرد كه چيزى مثل رساله شد و بدين ترتيب مقدارى از مسايل حل شد.
از هر آسايشگاه يك نفر يا دو نفر پيش مسوول احكام مى رفتند براى آموزش تا جوابگوى كليه بچه ها شوند. تا اين كه به لطف خداوند بچه ها يك راديو به دست آوردند. بعد از آن مسوولين احكام هر روز برنامه احكام آقاى توسلى را (از اعضاى دفتر امام كه هر روز قبل از اذان ظهر احكام شرعى را از راديو تهران بيان مى كردند) كه توسط مسوول اخبار راديو نوشته مى شد يادداشت كرده و بعد از نماز مغرب براى بچه ها بيان مى كردند.
تهيه و تنظيم: موسسه فرهنگى پيام آزادگان
