جشن علوی

مسيحي و زره علي ـ عليه السلام ـ
در زمان خلافت علي ـ عليه السلام ـ در کوفه، زره آن حضرت گم شد. پس از چندي در نزد يک مرد مسيحي پيدا شد. علي ـ عليه السلام ـ او را به محضر قاضي برد و اقامه دعوا کرد که: «اين زره از آن من است، نه آن را فروخته ام و نه به کسي بخشيده ام و اکنون آن را نزد اين مرد يافته ام.
قاضي به مسيحي گفت: خليفه ادعاي خود را اظهار کرد، تو چه مي گويي؟
او گفت: اين زره مال خود من است و در عين حال، گفته مقام خلافت را تکذيب نمي کنم. ممکن است خليفه اشتباه کرده باشد.
قاضي رو کرد به علي ـ عليه السلام ـ و گفت: تو مدّعي هستي و اين شخص منکر است، عليهذا بر تو است که شاهد بر مدّعاي خود بياوري.
علي ـ عليه السلام ـ خنديد و فرمود: قاضي راست مي گويد؛ اکنون مي بايست که من شاهد بياورم، ولي من شاهد ندارم.
قاضي روي اين اصل که مدعي، شاهد ندارد، به نفع مسيحي حکم کرد و او هم زره را برداشت و روان شد.
ولي مرد مسيحي که خود بهتر مي دانست که زره مال کيست، پس از آنکه چند گامي پيمود، وجدانش مرتعش شد و برگشت، گفت:
اين طرز حکومت و رفتار از نوع رفتارهاي بشر عادي نيست، از نوع حکومت انبياست، و اقرار کرد که زره از آن علي است.
طولي نکشيد او را ديدند مسلمان شده و با شوق و ايمان در زير پرچم علي ـ عليه السلام ـ در جنگ نهروان مي جنگد