زندگی نامه امام رضا(ع)

امام رضا (ع) در دهكده سناباد به شهادت مي رسد

امام رضا (ع) در روز اخر ماه صفر سال 203 ه ق در سرزمين توس به شهادت رسيد. عمر ان حضرت در هنگام شهادت 54 سال و 3 ماه و 19 روز بود. پس از شهادت ان حضرت در كاخ حميدبن قطحبه مدفون شدند و بارگاهش زيارتگاه شيعيان و عاشقان اهل بيت (ع) شد.
انچه از جلوه های عبودیت و بندگی آن حضرت در اینه اخبار و نقلهای تاریخی به یاد مانده، در بیان فهرست گونه زیر میتوان شاهد آن بود:
_شبها، کم میخوابید و بیشتر شب عبادت میکرد.
_بسیاری از روزها را روزه داشت و بویژه روزهای اول، نیمه و آخر هر ماه را روزه می گرفت و می فرمود:«ذلک صوم الدهر»، اگر کسی این چند روز را روزه گیرد، به شخصی ماند که تمام عمر، روزه بوده است.
_سجده هایش بسیار طولانی بود، به گونه ای که اگر پس از نماز صبح در برابر حضرت حق، به خاک می افتاد، تا دمیدن آفتاب صبحگاهی، برگرفته از قران بود.
_هنگامی که در بستر خواب قرار میگرفت، به یاد خدا و تلاوت قران مشغول می شد. _در تلاوت آیات نورانی قرآن، اگر به ایه ای می رسید که در آن سخن از دوزخ و کیفر الهی بود، سخت می گریست و از آن به خدا پناهنده میشد.
-به نماز در اول وقت اهتمام داشت، روزهایی نیز که روزه داشتند، هنگام افطار، نخست نماز می خواندند.
_نوافل، به ویژه نماز شب را حتی در سفر رها نمیکرد و چون ثلث آخر شب فرا میرسید، از بستر برمیخاست، در حالی که ذکر بر لب داشت. به محل وضو رفته، مسواک می کرد، وضو می گرفت، به نماز می ایستاد و هر شب، علاوه بر نافله شب، نماز جعفر طیار را نیز می خواند. تا هنگام نماز صبح و پس از انجام فریضه صبح، به تعقیبات ادامه داده، با طلوع خورشید، سجده شکر می کرد و این مرحله عبادی را به انجام می رسانید.
_همواره ذکر خدا را بر زبان داشت.
_از خدا سخت می ترسید.
_در غیر از نماز نیز به مناجات با خدا، انس داشت.
_بسیاری وقتها، به خواندن نماز اشتغال داشت.
_رجاء بن ابی ضحاک، مامور شد تا حضرت را از مدینه به مرو، همراهی کند، خلیفه به وی دستور داد، در تمام شبانه روز و در طول سفر، ملازم و همراه امام باشد. او در پایان سفر چنین گفت:«به خدا سوگند، کسی را نیافتم که از او پرهیزکارتر باشد و بیش از آن گرامی به یاد خدا و در خوف خدا به سر برد.» حضور امام رضا(ع) در میدان عبادت، حضوری انزواطلبانه نبود و عبادت و بندگی به درگاه خدا وسیله رها کردن مسولیتهای اجتماعی و پرداختن به واقعیتهای زندگی قرار نداده بود، بلکه آن گرامی در اوج زهد و تقوا، شخصیتی سازنده و حاضر در میدانهای علمی و اجتماعی بود.