مددکاری اجتماعی

‍ ✨رانندگی در ایران بعنوان یک آسیب اجتماعی✨

گاه یک عدد و یک تصویر گویا تر از یک قصه است و از این میان 17000 نفر کشته آمار سالیانه ناشی از تصادفات درون شهری و برون شهری در ایران و اضافه کنیم معلولیت هزاران نفر دیگر و بی سرپرست شدن هزاران خانواده را که خود زمینه ای می شود برای ظهور و بروز آسیب های دیگر و از بین رفتن سرمایه های مالی و اجتماعی بیکران در سرزمین مان که بر همه ما تحمیل می گردد.
چرا؟! چنین است و چرا از این چرخه معیوب خارج نمی شویم؟! دلایل بیشماری دارد : ما برخلاف بسیاری دیگر از کشورها #رانندگی را کاری جمعی نمی دانیم، بلکه اتفاقی فردی می دانیم و فقط خود را می بینیم. رانندگی یک مسابقه است و برنده آن می بایست ما باشیم. در این امر باید  که زرنگ بود و برد ... تعریف ترافیک هم متفاوت است. اگر در دنیا بمعنای دیر رسیدن است در کشور ما بمعنای کلافگی و داغون شدن اعصاب، بهمراه تنش و درگیری هم هست!  4 ثانیه وقت لازم است تا دو راننده ای که متوقف شده اند با یکدیگر درگیر شوند ...
همه اینها به این معنی است که با ورود ماشین به کشور #فرهنگ آن هم ورود پیدا نکرده است  و آموزش در این وادی اتفاق نیفتاده است، وضعیت خودروهای داخلی هم وحشتناک است و حداقل استانداردهای ایمنی در آن رعایت نمی گردد و بعد از خروج ماشین از کارخانه، عملاً پاسخگویی برای مشکلات موجود وجود ندارد. در کشور مشکل دیگری داریم به اسم : جاده های مرگ! جاده هایی که بعلت مشکلات فنی آدم ها را به کام مرگ می کشاند.
مدیریت رانندگی توسط #پلیس هم داستان خود را دارد. صدور 50 میلیون قبض سالیانه، انگار که به یک صنعت درآمدزایی تبدیل شده نه عاملی برای متوقف کردن رانندگان خلافکار! هزینه تخلف سبک تر از رعایت کردن قوانین است ... به گفته رییس پلیس راهنمایی و رانندگی تهران جریمه رانندگی یک روز تهران با تعداد جریمه های قاره اروپا در یک سال برابر است و این یعنی یک فاجعه ملی!

نویسنده: دکتر احمدعلی #جبارزاده؛ مددکار اجتماعی و روانشناس