هیچوقت بهترین دوستِ كسی نبوده ام..

حتی بهترین دوستِ بهترین دوستانم..

با مزه نیستم جوری كه دل و روده تان به هم بپیچد و وقتی نیستم بگید جای فلانی خالی اگر بود چقد خوش میگذشت

آنقدری كتاب نخوانده‌ام، سفر نرفته‌ام، تجربه های جالب انگیز نداشته‌ام.

یا موسیقی شناس نبوده ام كه بشود باهام حرف های این شكلی زد.

لحنم، قیافه ام، لباس هایی كه میپوشم خیلی معمولی هستند.

هیچ ایده‌ای برای نجات دنیا ندارم!

خیال پردازِ خوبی نیستم .

مدتی است اصرار به هیچ چیز ندارم، اصراری به برآورده شدن خواسته هایم ندارم .

اصراری ندارم اگر خیلی دلتنگش میشوم خیلی دلتنگم شود!

اگر دوستش دارم ، دوستم داشته باشد.. اصراری ندارم به غافل گیر شدن.

من معمولیَم و معمولی بودن اصلا هم غمگین نیست به نظرم .

معمولی بودن فقط خیلی معمولی است .. معمولی بودن شاید همان دلیلی است كه باعث میشود بهترین دوست كسی نباشم .

كسی كه وقتی از هم پاشیده‌ای بهش زنگ بزنی و بگی بیا جمعم كن.

شاید این معمولی بودنم خوب باشد برای بقیه.

یكجوری كه جای خالی‌ام نه به چشمشان بیاید نه هیچ دردی بپیچد توی دلشان...