رمان رازم را نگهدار

وقتي خوراك جوجه و سالادم را تمام كردم،از شدت غم و اندوه تمام بدنم درد مي كرد.اين قرار ملاقات مصيبت بود.مصيبتي تمام عيار!خيلي تلاش كردم با او گپ بزنم،لطيفه بگويم و مسخره بازي در بياورم.اما با همان دو تلفن،او حسابي پكر شده بود و ديگر حواسش به من نبود.گويي من در انجا حضور نداشتم.
خيلي دلم مي خواست از شدت ناراحتي گريه كنم.چقدر با هم مانوس شده بوديم؟يكدفعه چه شد؟
به محض اينكه غذاي اصلي تمام شد،گفتم:"من ...ميرم توالت..."
جك فقط سرش را به نشانه تاييد تكان داد.دستشويي انجا با تزيينات بسيار باشكوهش به قصر شباهت داشت.زني اونيفورم پوش هم به خانم ها حوله مي داد.براي لحظه اي خجالت كشيدم جلوي او به ليزي زنگ بزنم.اما از طرفي هم دلم مي خواست او هرچه زودتر از قضيه با خبر شود.
با اولين زنگ،ليزي گوشي را برداشت."سلام،ليزي.منم."
"اِما،خوب،اوضاع از چه قراره؟"
"افتضاح."
وحشت زده گفت:"منظورت چيه؟چرا افتضاح؟مگه چي شده؟"
روي صندلي ولو شدم.
"از بد هم بدتره!در وهله اول همه چي عالي و خوب بود.هر دو كلي خنديديم،لطيف گفتيم،رستوران هم كه معركه س.از قبل هم اون برام غذاي مخصوصسفارش داده بود.و همه چي مطابق سليقه و علاقه ي من بود."
به سختي اب دهان را قورت دادم.اين طور كه تعريف مي كردم،همه چيز عالي به نظر مي رسيد.
ليزي مات و مبهوت گفت:
"با اين تعريفها كه مي كني،همه چي عالي به نظر مي رسه.پس چطور..."
از جعبه لاك پشتي شكل،دستمال كاغذي بيون كشيدم،در ان فين كردم و ادامه دادم:
"تا اينكه تلفن همراهش زنگ زد،بعد ازاون تلفن جك حسابي دگرگون شد و بندرت يه كلمه با من حرف زد!بعدشم مرتب از جاش بلند مي شد و براي تلفن زدن غيبش مي زد.منم سر يك ميز تك و تنها بودم.وقتي هم برمي گشت،انگار حواسش جاي ديگه اي بود."
ليزي بعد از مكثي كوتاه گفت:"شايد بابت چيزي نگرانه،ولي نمي خواد تو رو ناراحت كنه."
اهسته گفتم:"درسته،اون خيلي به هم ريخته س."
"خوب،با اين حساب شايد اتفاق ناگواري افتاده،اما نميخواد موقعيت رو خراب كنه.سعي كن بيشتر باهاش حرف بزني."
من كه حالم كمي بهتر شده بود،گفتم:
"باشه،سعي خودم رو مي كنم.متشكرم،ليزي."
*************