بخش اول:وظائف بانوان.......

اگر عصبانی شد سكوت كن.

مرد در خارج منزل با صدها مشكل و گرفتاری مواجه ميشود،باافراد مختلف سر و كار پيداميكند،آنگاه با افكار پريشان و اعصاب خسته‏وارد منزل ميگردد،چنين شخصی اگر باكوچكترين حادثه ناگواری‏برخورد كند عصبانی ميشود،در آن حال ممكن است از خود بيخودشده به‏زن و فرزندانش توهين كند.خانمی كه فهميده و با هوش باشد گرفتاريها ومشكلاتشوهرش را در نظر مجسم نموده به حال زار او ترحم ميكند، دندان بر سر جگر گذاشته درمقابل عصبانيتها و داد و فريادهای او سكوت‏ميكند.وقتی مرد عكس العملی نديد به زودی ازعصبانيت می‏افتد.و ازكردار خويش پشيمان ميشود.بلكه در صدد عذرخواهی و تلافی برميآيد.

ساعتی بعد كدورتها رفع شده زن و شوهر به حالت اول باز ميگردند.باهمان مهر و صفایسابق بلكه زيادتر به زندگی ادامه ميدهند.

اما اگر خانم موقعيت‏حساس و خطرناك شوهرش را درك نكرد ودر مقابل عصبانيت اوعكس العمل نشان داد،جوابش را داد،داد زد،جيغ‏كشيد،دشنام داد،نفرين كرد،در اينصورتآتش خشم مرد شعله‏ور ميگردد.

از خود بيخود شده درجه فحش و ناسزاگويی را بالا ميبرد.كم كم زن و مردمانند دو گرگدرنده به جان هم می‏افتند.ممكن است در اثر يك حادثه‏جزئی طلاق و جدايی بميان آيد،وكانون گرم خانوادگی از هم بپاشد،بسياری از طلاقها در اثر همين حوادث كوچك بوجودآمده است،حتی‏ممكن است مرد در اثر شدت عصبانيت كه خودش يك نوع جنون است‏مانندكوه آتش‏فشان يك دفعه منفجر گردد و جنايت و قتل فجيعی ببارآورد.به داستان زير توجهفرماييد:

«مردی...خود و همسر و نادختريش را با گلوله كشت،زندگی اين‏زن و شوهر از همان آغاززناشويی با اختلاف و تلخ كامی توام بود.هربامداد و شامگاه به علت عدم توافق و همآهنگی بهمشاجره ميپرداختند.

شوهر كه خسته از سر كار به خانه آمده بود،اعصابش ناراحت‏بود.

مشاجره بينشان شروع شد.مرد همسرش را كتك زد.زن ميخواست‏به‏كلانتری برود كه مرد باگلوله،خود و او و نادختريش را كشت‏». (1)

آيا بهتر نيست‏خانم در اين موقع،موقعيت‏خطرناك و حساس‏شوهرش را در نظر بگيرد وچند دقيقه دندان بر سر جگر بگذارد وعكس العملی از خويش نشان ندهد؟و بدينوسيله ازانحلال پيمان مقدس‏ازدواج و خطرات احتمالی و قتل و جنايت جلوگيری كند؟

آيا سكوت چند دقيقه مشكل‏تر است‏يا تن دادن به اين همه نتائج وآثار تلخ؟!مبادا خيال كنيدما ميخواهيم بدينوسيله از مرد دفاع كنيم و او رابی‏تقصير معرفی نماييم.نه هرگز چنينقصدی نداريم.البته مرد هم تقصيردارد.نبايد دق و دل ديگران را به سر خانواده بيگناهشخالی كند-دربخش آينده در اين باره بحث‏خواهد شد-بلكه منظور اين است:اكنون كه‏مردنتوانسته اعصابش را كنترل كند و با جهت‏يا بی‏جهت عصبانی شده‏همسرش بايد با عقل وفراست موقعيت‏خطرناك او را درك كند و برای‏حفظ كانون مقدس زناشويی و جلوگيری ازخطرات احتمالی،فداكاری‏نموده دندان بر سر جگر بگذارد و سكوت اختيار كند.

معمولا خانمها چنين فكر ميكنند:اگر در مقابل خشم شوهرم‏سكوت كنم احترام ووقعيت‏خودم را از دست ميدهم و خوار و خفيف‏ميشوم.در صورتيكه قضيه كاملا بر عكساست.اگر مرد در حال عصبانيت‏همسرش را مورد توهين و دشنام قرار داد و از او عكس العملینديد بعدا به‏طور حتم پشيمان خواهد شد.سكوت او را يك نوع فداكاری و ادب‏زندگیميشمارد،و علاقه‏اش چند برابر خواهد شد.در حال عادی فكرميكند كه با اينكه به همسرمتوهين كردم و ميتوانست پاسخ دهد ليكن‏بردباری نمود و سكوت اختيار كرد معلوم ميشودزن فهميده و دانايی است،به من و زندگی علاقه‏مند است. در اينصورت يقينا از كردار خويشپشيمان خواهد شد.اگرهمسرش را مقصر بداند عفوش ميكند و اگر بيخود عصبانی شدهدرمحكمه وجدان محكوم ميگردد و عذرخواهی مينمايد.پس چنين زن‏فداكاری نه تنهاكوچك نميشود بلكه شخصيت و بزرگی او برای شوهرش‏و ديگران باثبات خواهد رسيد.

پيغمبر اسلام فرمود:«هر زنيكه در مقابل بد اخلاقی‏های شوهرش‏بردباری كند خدا ثوابآسيه دختر«مزاحم‏»را به وی عطا خواهد كرد» (2) .

رسول خدا صلی الله عليه و آله فرمود:«بهترين زنان شما زنی است‏كه هر گاه شوهرش راخشمناك ديد بگويد:در مقابل خواسته‏های تو تسليم‏هستم.تا از من راضی نشوی خواب بهچشمم نخواهد رفت‏» (3) .

رسول خدا فرمود:«عفو و بخشش عزت و بزرگی صاحبش رازيادتر ميكند.عفو داشته باشيد تاخدا شما را عزيز گرداند» (4) .

سرگرميهای مرد

بعضی از مردها دوست دارند در خانه اشتغالات و سرگرميهای‏مخصوصی داشته باشند،ياانواع تمبرها را جمع‏آوری ميكنند.يا عكسهای‏مختلف را جمع‏آوری ميكنند،يا نمونه خطها وامضاها را تهيه مينمايند،ياكتابهای خطی و چاپی را جمع ميكنند،يا به پرورش حيوانات ازقبيل مرغ‏و بلبل و قناری ابراز علاقه ميكنند،يا به نقاشی و كارهای هنری می‏پردازند،يا بهگلكاری علاقه نشان ميدهند،يا به خواندن كتاب و مجلات‏مشغول ميشوند.

اين قبيل سرگرميها را ميتوان از بهترين تفريحات سالم شمرد.نه‏تنها ضرری ندارند بلكهمنافعی هم در بر دارند.مرد را به خانه مانوس وعلاقه‏مند می‏سازند،نگرانيهای روحی وخستگيهای اعصاب را برطرف‏ميسازند،بيكاری و فراغت غم و غصه توليد ميكند،و اشتغال بهكار يكی‏از طرق معالجه بيماران روانی بشمار ميرود.كسانيكه هميشه مشغولياتی‏داشتهباشند كمتر به ضعف اعصاب و بيماريهای روانی مبتلا ميشوند،چون‏به خانه علاقه‏مندهستند و اشتغالات دائمی دارند از ولگردی در خيابانها وآلوده شدن به عادتهای خطرناك و پانهادن به مراكز فساد تا حدی‏مصونيت دارند.

بنابراين،خانمها بايد اين قبيل اشتغالات را محترم بشمارند،مردرا مورد تحقير و سرزنش قرارندهند و كارهايش را احمقانه و بيفائده‏نشمارند،بلكه تشويقش كنند،و در موارد لازم با اوهمكاری نمايند.َ