امام مهدي >اوصاف و القاب

در زيارتى كه هر روز بعد از نماز صبح، حضرت ولى عصر(ع) به آن زيارت مى شود آمده است: اللهم بلغ مولاى صاحبَ الزمان صلوات الله عليه...

حضرت آيت الله وحيد خراسانى درباره کلمه "امام زمان" چنين مي گويد:

اگر درباره اضافه شدن كلمه "صاحب وامام " به زمان انديشه كنيد و در اين كه آن حضرت، جلوى زمان وپيش از زمان است وزمان، پشت سر اوست فكركنيد، تمام كمال معرفت را نسبت به حضرت مهدى (ع) پيدا مي كنيد. زيرا اصلاً هيچ تعبيرى اَدَق از اين تعبير نيست واين تعبير، فقط نسبت به حضرت حجَت (ع) ودر خصوص آن حضرت است . اگركسى عمق اين مطلب را بفهمد، خواهد دانست كه چرا امام زمان (ع)پير نمى شود.

آن حضرت هم مقدَم برزمانيات است وهم مقدم بر زمان ، وامامت زمان ممكن نيست مگر آن كه به سر حد تجرَدى برسدكه بتواند تمام زمان را امامت كند و آن چه همه فحول بشر را گيج كرده اين است كه او به مرحله تجردى است كه تمام زمان را امامت مي کند ودر عين حال، متجسد است واجتماع اين تجسد با آن ترؤح، و آن ترؤح با اين تجسد، از خصوصيات حضرت حجت (ع) است. امام است براى زمان.

اين مطلب كه براى بعضى كوتاه فكران مشكل شده كه چگونه است همه پير مى شوند و آن بزرگوار پير نمى شود و چطور مرور زمان بر او اثرى نمي گذارد، كه "ان الشمسَ وَالقمَرَ يبليان کل جديد" حل مى شود. زيرا وقتى شمس وقمر به آن جا مى رسد خاموش مى شود.

مقام آن حضرت مقامى است كه به مجرد رسيدن شمس وقمرى كه يبليان كلَ جديد به آن مقام اين دو خاموش مى شوند. او شمس و قمر راكهنه مي کند، اما شمس و قمر او را پير و فرسوده نمى سازد .

اين امامت در مرحله فعليت، بالنسبة به زمان، نه تنها اهل زمان، از مختضات حضرت حجت (ع) است وجز او براى احدى در عالم چنين مقامى نيست، لذا آن حضرت ملقب است به صاحب الزمان، پس وجود او مسيطر بر زمان است . (1)