پاسخ به:صحیفه نور امام خمینی
یک شنبه 3 اردیبهشت 1396 8:08 PM
تاریخ: 1361/10/26
بسم الله الرحمن الرحیم
من قبلاً از آقایان و عزیزان حاضر در اینجا تشکر می کنم که در اینجا تشریف آوردید و از نزدیک ما شاهد چهره های نورانی شما هستیم. امروز که بحمدالله ایران به دست ایران و ایرانی اداره می شود و همه شؤون کشور در دست خود ایرانیان و خود دلبستگان به اسلام رهبری می شود، امروز روزی است که همه قشرهائی که در این کشور هستند مسؤول هستند. هیچ فردی از افراد این کشور، چه از نویسنده و روشنفکر و چه روحانی و دانشگاهی و چه ارتش و سپاهی و بسیج و عشایر و چه مردم بازار و مردم خیابان ها نمی توانند عذری پیدا بکنند به اینکه ما برای فلان عذر نتوانستیم به این کشور اسلامی خدمت کنیم. تمام عذرها را خدای تبارک و تعالی راهش را بسته و حجت را بر همه ما تمام کرده است و امروز ایران میدان کار است، میدان نبرد است با شیاطین و میدان سازندگی جوانان است و میدان خدمت به اسلام و خدمت به مسلمین و خدمت به مستضعفان جهان. هر کس در هر شغلی که به او پیشنهاد می شود، اگر شایستگی ندارد برای آن شغل، برای او صحیح نیست و جایز نیست که در آن شغل وارد بشود و اگر شایستگی دارد برای آن، برای او صحیح نیست که شانه خالی کند. امروز ما احتیاج به همه گروه هائی که در کشور هستند داریم و همه ملت ایران احتیاج به گروه های مختلف دارند و اسلام عزیز هم احتیاج به فعالیت همه شماها دارد. از طرف خدای تبارک و تعالی عذرها منقطع است، راه را باز کرد، موانع را برطرف کرد، دشمنان را کنار گذاشت و میدان را برای فعالیت باز کرد. و ما در این کشور، اسلام در این کشور احتیاج به بسیاری از چیزها دارد که آنها که می توانند این احتیاج را رفع کنند و شایسته هستند، برای آنها عذری نیست که وارد نشود.
امروز ما قاضی لازم داریم. قضاوت، شما می دانید که در طول مدت سلطنت، به دست روحانیون نبود که به حسب احکام اسلام مختص به آنهاست. قضاوت به یک صورت مشوه درآمده بود و قاضی یک آدمی بود که به حسب اکثر که به درد هیچ چیز نمی خورد (سیما قضاء) . امروز قضاوت احتیاج دارد
به افراد، به افراد حوزه های علمیه هر جا که هست، قم، مشهد، آذربایجان، هر جا که حوزه علمیه هست، اصفهان. علما و مدرسین حوزه ها باید قاضی تربیت کنند و این یک واجب کفائی است برای همه. قضاوت یک واجب کفائی است که اگر چنانچه کسی بتواند انجام بدهد و به زمین بماند این امر، معاقب است. اینکه من حالا حالش را ندارم، قضاوت امر مشکلی است. این حرف ها عذر نیست. باید همه افرادی که خودشان را شایسته می دانند بیایند و این امر بزرگ را و این امر زمین مانده را از زمین بردارند، این بار را از زمین بردارند. و گویندگانی که هر جا ما داریم، در سر تا سر کشور، چه گویندگانی که از طبقه روحانی هستند و اهل منبر و چه گویندگانی که از سایر طبقات هستند و نویسندگان در هر جا که هستند، چه در حوزه های علمیه و چه در دانشگاه ها و چه در سایر جاها هستند، باید با گفتار خودشان و نوشتار خودشان به این کشور خدمت کنند. عذر نیست برای آنها که چون من وارد یک شغلی نیستم پس نویسندگی هم نکنم. شغل امروز یک امری است که برای آن اشخاصی که شایسته هستند و ایران احتیاج به آن شغل ها دارد، واجب کفایی است. واجب کفایی آن است که به همه واجب است و اگر چنانچه طرح بشود، همه معاقب هستند، لکن اگر یک عده ای قیام کردند به آن امر، از دیگران ساقط می شود. قضاوت از این امرهاست. و رسیدگی به حال مستضعفان، رسیدگی به حال اینهائی که در طول مدت سلطنت و خصوصاً این رژیم اخیر از هر چیز محروم بودند، این هم یکی از اموری است که آنهائی که قدرت دارند به اینکه برای آنها خدمت کنند، خدمت یک امر لازمی است برای آنها و باید خدمت کنند. و مسأله تبلیغ که یکی از امور بسیار مهم است و - عده - اکثر شما که در اینجا تشریف دارید مورد عمل تان هست.
هر کاری را که انسان عهده دار شد، مسؤول آن کار است، مسؤول است در اینکه به راستی و امانت عمل کند و مسؤول است در اینکه با جدیت و فعالیت عمل کند و با خلوص برای خدای تبارک و تعالی. شمایی که در ارتش سازمان ایدئولوژی را دارید و سازمان - سیاست - را سیاسی را دارید، الان مسؤول این امر هستید. همه جمعیت دنیا احتیاج به تعلیم و تربیت دارند. هیچ کس نمی تواند ادعا کند که من دیگر احتیاج ندارم به اینکه تعلیم بشوم و تربیت بشوم. رسول خدا هم تا آخر احتیاج داشت منتها احتیاج او را خدا رفع می کرد. ما همه احتیاج داریم. ارتش از آن ارگان هائی هست که احتیاجش بیشتر است به این امور و شما که متکفل این امر سیاسی و این امر تبلیغاتی و این امر ایدئولوژی هستید باید بدانید که مسؤولیت بزرگی به عهده تان است و عمل ارزشمندی هم هست. ارتشی که در طول مدت شاهنشاهی گرفتار بوده است به دست یا مستشارهای خارجی و یا فرماندهان داخلی (که از آنها کمتر نبودند) و آن چیزی که مطرح نبوده است در آنجا، مسائل سیاسی اسلامی و مسائل ایدئولوژی اسلامی، بلکه شاید در بسیاری از جاها مردم را از اسلام دور می کردند، مردم را کنار می گذاشتند، ارتش را نمی گذاشتند که حتی مسائل عادی خودش را یاد بگیرد. امروز که ارتش بحمدالله اسلامی است و
نیروهای مسلح ایران بحمدالله همه متحول شدند به یک نیروهای اسلامی و خدمتگزار به قرآن کریم، امروز احتیاج دارند به تعلیم و تربیت، احتیاج دارند به اینکه مسائل را، مسائل اسلامی را، مسائل سیاسی اسلامی را، اینها - را - به آنها گفته بشود و تربیت بشوند آنها - را - و محتاج به این است که آقایانی که متکفل این امور هستند، آنها را از گروه هائی که هستند، حزب هائی که هستند، آنها را کنار بگذارند و ارتش باشد و ارتش. ارتش اسلامی قدرتمند، منتها با تعلیمات اسلامی و فهماندن به اینکه اسلام چه سیاستی در جهان دارد و می خواهد چه بکند، اینها باید به آنها گوشزد بشود و آنها تحت تربیت و تعلیم واقع بشوند. اخلاق کریمه، آنقدری که در ارتش و سپاه و در قوای مسلح دیگر اخلاق کریمه لازم است، شاید در جای دیگری به آن اندازه لازم نباشد. آنها هستند که گاهی در جبهه ها وقتی که می روند ممکن است که با یک وضعی روبرو بشوند که اگر اخلاق اسلامی نداشته باشند برای خودشان، برای ارتش شان غائله بجا بیاورد. اخلاق اسلامی را باید برای آنها بگوئید و بحمدالله آنها برای پذیرایی الان مهیا هستند و بحمدالله بسیاری از آنها هم تربیت شده هستند. شما وقتی ملاحظه کنید در جبهه ها، می بیینید که جوان های عزیز سپاه و ارتش و سایر قوا، اینها چه فداکاری ها می کنند و چه مناجات ها با خدا می کنند، اینها ساخته شده اسلام هستند، لکن احتیاج باز دارند به اینکه تربیت بشوند، تعلیم بشوند. و آنهایی که متکفل امور صنایع هستند (صنایع دفاع) بدانند که امروز ایران احتیاج دارد به وجود آنها و آنها مسؤولند در مقابل خدای تبارک و تعالی، باید با تمام قوا افکار خودشان را صرف کنند که ما در یک همچو قضیه ای انشاءالله به خودکفائی برسیم. و شما خدمتی که می کنید خدمت بسیار بزرگی است و مسؤولیت هم دارید در مقابل خدمت، چنانچه اجر دارید در مقابل خدمت، اجر اخروی دارید.
و هر کس در هر جا هست و هر جا خدمت می کند، یکی از اموری که بسیار برای او لازم است امانت است، امین باید باشد. اگر خدای نخواسته در یک گروهی اشخاص غیر امین و اشخاص خائن پیدا بشود، یک وقت می فهمیم که تمام آن گروه را اینها به بدنامی کشیدند یا به فساد. از امور لازم، امانت است در امور. برای بازرس ها امانت از امور بسیار لازم است. آنهایی که در شغل بازرسی هستند، آنها باید امین باشند و مطلبی که دست آنها می آید به احدی غیر از آنجایی که باید گفته بشود نگویند. عرض مردم، حیثیت مردم از اموری است که خدای تبارک و تعالی درباره او بسیار تأکید کرده است و اسلام درباره او بسیار پافشاری کرده است. قاضی های محترم دادسراها و سایر جاها، کسانی که متکفل قضا هستند یا بازرسی هستند، در هر جا که هستند اینها باید امین باشند و انشاءالله هستند و باید مطالبی که از اشخاص، آنها که سر و کارشان با اعراض مردم است، سر و کارشان با حیثیات مردم است، با جان مردم است، با ناموس مردم است، اگر بنا باشد که به غیر آن راهی که خدا تعیین کرده است یک راه دیگری بروند و خدای نخواسته افشاء اسرار مردم را بکنند ولو یک انسانی باشد
معصیت کار، آن را افشا بخواهند بکنند، الا آنهائی که معصیت را علن می کنند، آنها دیگر احترامی ندارند در اسلام. آن کسی که علناً آمده است در خیابان و کار خلاف می کند این دیگر احترام ندارد، اما آنهائی که تحفظ می کنند بر این مسائل، در خلوت یک کار خلاف می کنند، بر فرض اینکه شما مطلع شدید، جایز نیست برایتان که این را افشا کنید حتی برای برادرتان، حتی برای اهل منزلتان. بنابر این از امور مهمی که برای قاضی، برای آن اشخاص که بازپرس هستند، برای سازمان بازرسی، از امور مهمی که باید مراعات کنند این است که امین باشند در آن امری که به آنها محول شده است و اینطور نباشد که سازمانی باشد برای بازرسی و آنوقت خودش معصیت خدای نخواسته بکند و افشا کند اسرار مردم را و همان جائی که باید گزارش بدهد، بیش از او تعدی ای به هیچ وجه نباید بکند.
و من از حوزه های علمیه و از علمای اعلامی که در بلاد هستند و از فضلائی که در حوزه ها هستند، از آنها می خواهم که در این امور، در امور قضائی و در امور دادگستری به این کشور کمک کنند و حوزه ها می توانند در عین حالی که حوزه بقایش هست و باید باشد، می توانند عده به مقداری که احتیاج هست به قاضی، تحویل بدهند قاضی را، تربیت کنند قاضی را. این یک امر مهمی است برای اسلام و برای مسلمین. اعراض مردم دست قضات است، باید آنها را، هم تعلیم کنند و هم تربیت کنند تا بیایند و خدمت کنند به این کشور.
و تمام اشخاصی که هستند و هستیم و هستید شما، تمام ما مسؤول هستیم. باید فکری بکنیم که خدمتی که از ما می آید امروز بکنیم، خصوصاً در یک عصری که همه تبلیغات دنیا تقریباً بر ضد ماست. شما هر رادیوئی را که باز بکنید و هر مطبوعاتی را که از خارج اگر آمد ببنید، می بینید که مشحون است از اینکه به دولت ایران حمله می کنند، آنوقت هر چه دروغ هم دلشان خواهد می گویند، هر چه هم. البته ملت ایران هم، دولت ایران هم به آنها خیلی صدمه وارد کرده است، شیرهای نفت را بسته است به روی امریکا و به روی اسرائیل. راه برای آنها نیست در اینجا تا اینکه جاهائی را که آنها می خواهند، داشته باشند و مخالفت با دشمن هایشان بکنند، دیگر در اینجا راهی ندارند. افراد ایران دیگر وابسته به آنها نیستند تا برای آنها کار بکنند. البته آنها دشمن هستند و دشمنی شان تا آخر هست، لکن باید شما آقایان همه با هم باشید، اختلاف نباشد در کار، اتحاد باشد، همبستگی با هم داشته باشید، دانشگاه ها با هم دوست و رفیق باشند و دانشگاه با فیضیه پیوند دائمی داشته باشند و تبلیغات، تبلیغات دامنه داری باشد برای اسلام و برای جمهوری اسلامی و سفارتخانه در هر جا هستند باید تبلیغ کنند اسلام را و جمهوری اسلامی را. همه باید، ما این امری را که ملت با آن زحمت و با آنهمه رنج در ظرف پنجاه سال یا بیشتر و خصوصاً این اواخر کشیده و اینهمه شهید داده است و اینهمه معلول داده است که
انسان خجالت می کشد از روی آنها، باید ما خدمت کنیم تا بتوانیم یک عشری از اعشار آن کارهائی که آنها برای همه ما کردند از عهده برآئیم.
برادرها! امروز روز کار است. هر کس در هر جا هست باید کار بکند. ما می خواهیم خودکفا باشیم، خودکفائی را با تبلیغات نمی شود کرد، با کار می شود کرد. رعیت باید کار بکند، کشاورز باید کشاورزی بکند، دامدارها باید دامداری بکنند و باغبان ها باید باغبانی بکنند و دانشمندان باید به طور شایسته دانش خود را، دانش خودشان را به دانشجویان منتقل بکنند و دانشگاه که در رأس امور هست و تقدیرات یک کشوری، مقدرات یک کشوری بسته به وجود آنهاست، باید جدیت بکنند که روی خودشان را از غرب و شرق برگردانند و به صراط مستقیم، به سوی کعبه آمال، به سوی خدای تبارک و تعالی توجه کنند و جوانان را بسازند برای آتیه این کشور. و من امیدوارم که همه ما موفق بشویم به خدمت. شمائی که در صنایع هستید صنعت را تقویت کنید، آقایان که در جاهای دیگر هستند آن کارهائی که به آنها محول است تقویت بکنند، مبلغین تبلیغ خودشان را توسعه بدهند و دانشمندان دانش خودشان را توسعه بدهند و منتقل کنند و ننشینند دنبال هم صحبت بکنند و بگویند حالا که ما داخل کار نیستیم پس باید کارشکنی هم بکنیم. خوب، فهمیدند، در عرض این چهار سال فهمیدند که کارهای آنها در ایران دیگری اثری ندارد. ایرانی ها آن راهی را که گرفتند و پیدا کردند دنبال می کنند، دیگر آنها از هر جا بخواهند این راه را برگردانند، دیگر قدرت این را ندارند. بنابر این آنهائی که در خارج هستند بروند سراغ یک زندگی ای بکنند، خودشان را، عمرشان را تباه نکنند که هی بنشینند و فحاشی بکنند. آنها هم که در داخل هستند و یک قدری فضولی می کنند، آنها هم کنار بگذارند. دیگر گذشت وقت اینکه فضولی های شما یا تبلیغات شما تأثیری در این کشور بکند. بحمدالله این کشور الان در تحت عنایت حق تعالی و در تحت حمایت ولی عصر سلام الله علیه به مقامی رسیده است که می تواند راه خودش را طی کند. و امیدوارم که غرور برای ما پیدا نشود و همیشه توجه به خدا و اینکه کارها را غیب دارد انجام می دهد و شما دعا کنید که به دست شما انجام بدهد. خداوند همه شما را انشاءالله سلامت بدارد و عزت و عافیت، و همه ممالک اسلامی را از شر اجانب و غارتگرها نجات بدهد.
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیلهسین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
