پاسخ به:صحیفه نور امام خمینی
یک شنبه 3 اردیبهشت 1396 7:43 PM
تاریخ: 1360/03/11
بسم الله الرحمن الرحیم
در باب نشریات، خودتان می دانید که نقش نشریات در هر کشوری از همه چیزها بالاتر است. روزنامه ها و مجلات می توانند که یک کشوری را رشد بدهند و هدایت بدهند به راهی که صلاح کشور است و می توانند که بعکس عمل بکنند. مع الاسف در ایران، در آن زمانی بی استثناء نشریات و نوشته ها غیراسلامی بود و آنان برای برنامه ای که انحراف جوانان بود، به هر راهی تمسک کردند، از جمله به نشریات. مجلات آن روز، جوانان را به فساد می کشاند و پس از آنکه آنها رفتند و نشریات این طرف شروع شد، بسیاریشان انحرافات آنطوری اگر نداشتند، لیکن انحرافات جور دیگری داشتند، یعنی اگر دیدند که می شود مجلات را با آن روش سابق انتشار دهند، مقالاتی جانشین آنها کردند که در راهی است که راه قدرت های بزرگ است.
ابتدای انقلاب که درها به روی همه اشرار باز بود، آنها از آزادی سوءاستفاده کرده، شروع کردند به کارهائی که شما خودتان بهتر می دانید. یک وقت متوجه شدند به اینکه مجلات یک بابی هستند که باب تاخت و تاز به یکدیگر و این به او اشکال کردن، نه اشکال سالم بلکه انتقام. و این برای کشوری که می خواهد جمهوری اسلامی داشته باشد، مقتضی نبوده و نیست و مجلات و روزنامه ها باید در محیطی اسلامی و با جهت اسلامی باشند.
باید مطالب نشریات رو به انتقاد سالم و مصلحت اندیشی و هدایت باشد. گاهی ممکن است یک انتقادی از باب اینکه با سلامت نفس نوشته نشده است، انتقاد باعث بدتر شدن وضع شده باشد. انتقادی وضع را آرامش می دهد که از روی مصالح باشد و نویسنده توجه به این داشته باشد که مسؤولیت الهی دارد و پیش خدا مسؤول است. کسی که قلم به دست می گیرد، بداند که مورد سؤال قرار می گیرد که اینکه نوشتی چه بود.
انسان از خودش همیشه غافل است، نمی تواند ادراک کند که چکاره است. ممکن است چهل پنجاه یکی سال فکر کند که برای خدا کار می کند و آن که به او القاء می کند شیطان باشد. مجله نوشتن مسؤولیتی بزرگ دارد هم پیش خدای تبارک و تعالی هم پیش مردم. ممکن است اینها مملکتی را به
تباهی بکشانند، اگر کوشش نکنند در اینکه اصلاح کنند و اگر آن که می نویسد از روی صلاحدید و مبانی غیر نفسانی و رسوا نکردن مسلمان و اینطور مسائل باشد، مجله ها مفید خواهند بود و مردم رو به تباهی نمی روند.
من نمی رسم که همه مجلات را بخوانم اما گاهی می بینم که بعضی ها انحراف دارند. خود آنها که مدعی هستند که ما در راه اسلام قدم بر می داریم، باید بدانند که این قلم ها بسیاریشان با اسم اسلام است و نه برای اسلام. این عهد بزرگی است به دوش شما و مسئولیتی بزرگ است و بدانید که یک روز از باب این مسؤولیت، سؤال خواهد شد و آنوقت دیگر چیزی پنهان نخواهد ماند. دل شما بر علیه شما شهادت می دهد، دست شما بر علیه شما شهادت می دهد، خود اعضا بر ضد انسان اگر خلاف کرده باشد، شهادت می دهند، خصوصاً شما که نشریه ای برای جوان ها منتشر می کنید باید بدانید که اگر دو هزار مجله چاپ کنید، لااقل پنج هزار نفر این مجله را می خوانند و یک عده کثیری هم آن را مطالعه می کنند.
اگر تیراژ روزنامه ای دویست هزار باشد، پانصد هزار نفر آن را مطالعه می کنند و اگر انحراف باشد، پانصد هزار نفر را منحرف می کند و این مسؤولیت کوچکی نیست. این غیر از معصیتی است که در خانه است، آن هم معصیت است اما نه به بزرگی این. هر چه تیراژ شما بیشتر باشد، باید بیشتر توجه به اصلاح آن بکنید، آنها که می گویند تیراژ بیشتر، توجه مردم بیشتر است پس هر چه می خواهیم می نویسیم، اشتباه می کنند. آنها مسؤولیت بیشتر دارند. همانطوری که مردمی که در کوچه و محلات و کارخانه و صحرا مشغول فعالیتند، مردم سالمی هستند، نویسنده ها باید فکر کنند که این جمعیت این محیط را بوجود آورده و ما در پناه این جمعیت های میلیونی، منشور درست کرده ایم. در زمان سابق شما یک سطر نمی توانستید بیرون بدهید و اینکه حالا نشریه منتشر می کنید، از برکت این مردم است، پس شما و همه ما مرهون این جمعیت هستیم. آنها هم اسلام می خواهند و مملکتی را که قواعد اسلامی پیاده شود. باید مردم را به این راه دعوت کرده و منحرفین را به راه راست هدایت کرد. باید فساد آنها را به طور سالم با برهان از بین برد، نه با جنگ و جدال. نشریه بسیار خوب است و در صورتی که محتوای آن محتوای آموزنده باشد و دست اندرکاران آن متعهد باشند، این نشریه رأس همه امور می شود. انسان اگر انصاف داشته باشد، باید به خاطر مردمی که قلم ها را برای اینها آزاد گذاشته اند، از قلم و قدمش استفاده کند و دیانت هم اقتضای همین را می کند. ما باید نشریاتمان مفید باشد و اخلاق جامعه را اصلاح کنیم. در پنجاه سال اخیر زحماتی کشیده شد برای انحراف جوانان، آنهمه مراکز فساد و نشریات فاسد و آزاد گذاشتن منکرات و همه برای این بود که صدای ملت در نیاید، اما آنچه که کردند برایشان اثر نداشت. آنها که دیدند تبلیغاتشان آنگونه نبوده که اسلام را کنار بزند، حالا بیشتر درصدد هستند که اسلام را کنار بگذارند و سرانشان در خارج مشغول فساد هستند و قلم هایشان از
خارج مایه می گیرد. باید همه دست به دست هم بدهید و این مملکت را در دست بگیرید و به دامن آمریکا و شوروی ندهید که باز ما چند صد سال در دام آنها بیفتیم. و آنها که متصدی امور هستند و نویسنده ها، گوینده ها و روشنفکرها بیدار شوند و ببینند که چه بوده ایم، چه شده ایم و چه باید بشویم. باید همه دست به دست هم بدهیم و کار بکنیم.
خدا به شما توفیق بدهد تا آنچه را که به عنوان امانت به ما داده، صرف در راه او بکنیم. خداوند همه شما را موفق و مؤید بکند.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیلهسین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
