پاسخ به:صحیفه نور امام خمینی
یک شنبه 3 اردیبهشت 1396 7:39 PM
تاریخ: 1359/12/10
بسم الله الرحمن الرحیم
ضمن تشکر از اینکه آقایان آمدند از نزدیک ایران را ببینند و مسائلی که در ایران هست مشاهده کنند، اگر فرصت یک همچو امری داشته باشند یا علاقه به اینکه تشخیص بدهند ظالم را از مظلوم، متعدی را از آن کسی که به او تعدی شده است. من اگر بخواهم مسائلی که در ایران بوده است و هست و مصائبی که بر این ملت گذشته است به طور اجمال هم بخواهم بگویم این اسباب این می شود که من سلامت خودم را از دست بدهم و شما هم وقتتان اقتضا ندارد و لهذا بعضی از مسائل را من به شما می گویم و من امیدوارم که مسلمین و خصوصاً سران مسلمین از شعار به اسلام که یک پوششی است برای عدم عمل بر احکام اسلام دست بردارند و به اسلام به حسب آنچه که هست فکر کنند و عمل کنند. تاکنون گرفتاری مسلمین و ملت مظلوم اسلامی این بوده است که سران آنهابه شعارهای اسلامی اکتفا می کردند و در پوشش شعار مقاصد دیگری که داشتند اجرا می کردند و من امیدوارم که ملت های اسلامی و خصوصاً دولت های آنها از این شعار منتقل بشوند به شعور و عمل به اسلام و قرآن کردیم .
شما در کشوری آمدید که 2500 سال تحت فشار و اختناق بوده است و زیر چکمه سلاطین جور به اسم عدالت، به اسم تمدن، به اسم انسان خواهی واقع شده است. و شما در کشوری آمدید که بالفعل آنها می خواستند، مظلومین ما می خواستند از تحت فشار ظلم بیرون بیایند و خودشان استقلال و آزادی را تحصیل کنند و پس از سال های طولانی که در تحت فشار بودند و آزاد به هیچ وجه نبودند و با اسم اسلام و با اسم ترقی - در - کشورشان به دست عمال قدرت های بزرگ شرق و غرب پایمال شده است و هواهای نفسانیه این کسانی که وابسته بودند به کشورهای ابرقدرت مجال اینکه این ملت ما یک نفس بکشد در آزادی، به آنها ندادند. شما در کشوری آمدید که پس از اینکه قریب 60 هزار شهید داد و بیش از صد هزار معلول گذاشت و قریب پنجاه هزار خانواده های بی سرپرست به جا
گذاشت آمدید و در این کشور واقع شده اید که این مصیبت ها را داشته است و شما در کشوری آمدید که بالفعل قریب یک میلیون و نیم آواره جنگی دارد که آنها را از شهرهای خودشان و منازل خودشان بیرون تاختند و همه انواع ظلم را بر این ملت و بر این آوارگان سزاوار دانستند و شما در کشوری آمدید که ظالم ها، ستمگرها به واسطه بستگی ای که دارند به قدرت های بزرگ وارد شدند در این کشور و از مرزهای ما ناگهان گذشتند و شهرهای، بعضی شهرهای ما را به ظلم غصب کردند و تمام جوان های ما را و کسانی که در آن جبهه بودند یا کشتند و یا بعضی شان را به اسارت بردند و شما در کشوری آمدید که ملت مظلوم ما به جرم اینکه می خواهد به اسلام خدمت کند و به اسلام برگردد و دست قدرت های بزرگ را که برخلاف موازین انسانی - اسلامی در اینجا به فعالیت مشغول بودند قطع کند و حکومت جائر را از بین ببرد و حکومت دلخواه خودش در این کشور اقامه بکند و تحت لوای اسلام زندگی بکند و ابر قدرت ها برای اینکه نمی خواهند ملت های اسلامی و دولت های اسلامی مجتمع بشوند و می ترسند از اینکه قریب یک میلیارد جمعیت اسلامی و مسلمین با هم باشند و می ترسند از اینکه همه اینها تحت لوای اسلام باشند، به ما از هر طرف حمله کردند، حمله نظامی، توطئه کودتا و اخیراً هم حمله نظامی به دست یک نفر سرسپرده به اسم صدام حسین. شما در کشوری وارد شده اید که مظلوم با ظالم مقابل است، متعدی و متجاوز، مقابل است با یک اشخاصی که ظلم می کنند و ستمگر هستند. شما اسم ملت عراق و ایران را نباید ببرید، ملت ایران و عراق برادرند و هر دو با هم هستند و هر دو ملت دشمن این حکومت عراق هستند. شما باید اگر بخواهید اسلام را از شعار بالاتر حساب کنید باید بیائید و ببینید که در شهرهای ما به جوان های ما، به زن های ما، به اطفال ما چه گذشته است و شهرهای مخروبه ما که آثار جرم است الان هست. شما اگر بخواهید از شعار اسلامی به شعور اسلامی منتقل بشوید و دولت اسلامی اگر بخواهند از شعار به شعور، باب واقعیت و عمل منتقل بشوند باید دست از هواهای خودشان بردارند و دست از ستمگری بردارند و به ملت ها بپیوندند.
شما اگر در اینجا بمانید مدتی و از آن تبلیغاتی که بر ضد ایران شده است گوش های خودتان را یک قدری تخلیه کنید و در ایران واقع بشوید و مسائل ایران را ببینید و مقاصد ملت ایران و دولت ایران را ببینید که آیا اینها اسلام را می خواهند و به اسلام پناه می خواهند ببرند یا اینکه خیر، اینها می خواهند گروه گرایی کنند، ملت گرائی کنند و فرس را می خواهند ببرند به بالا و عرب را می خواهند بیاورند به پایین. شما و اشخاصی که در کنفرانس طائف بودند هشتاد دقیقه به حرف های صدام گوش کردید که در این هشتاد دقیقه یک دقیقه مطابق رضای خدا حرف نزد، اگر چنانچه اسمی از اسلام برد، اسلامی بود که از اروپا و از آمریکا برای او هدیه آوردند، نه اسلامی که از مدینه و حجاز برای او آمده است و برای همه. شما هشتاد دقیقه گوش کردید به اراجیفی که او در عین حال که در کشور ما واقع شده است و لشکر او در کشور ما مشغول آدمکشی است، خودش می گوید که ایران متجاوز است و شما
سؤال نکردید از او که تجاوز ایران کجاست؟ آیا الان ما در مملکت عراق داریم جنگ می کنیم یا در مملکت ایران داریم جنگ می کنیم؟ اگر در مملکت ایران جنگ می کنیم تجاوز مال عراق است اگر ما یک روز به عراق حمله کردیم تجاوز مال ما هم هست اما اگر ما دفاع می کنیم از حقوق ملت و دفاع می کنیم از اسلام و دفاع می کنیم از حقوق عراق و دفاع می کنیم از مسلمین نباید کنفرانس طائف ساکت بنشیند و نباید شما به این وضع فکر کنید که دو تا ملت با هم در مقابل هستند. ملت عراق همانطوری که ملت ایران انزجار دارد از این حکومت، ملت عراق بیشتر انزجار دارد برای اینکه ملت عراق علمایی از دست دادند، جوان هایی از دست دادند، پیر مردها و جوان ها و بچه هایی را از دست دادند همه به دست این رژیم فاسد. شما اگر بخواهید به اسلام فکر کنید باید آیات قرآن را منشاء قرار بدهید، باید همانطوری که دستور داده آیه قرآن که اگر چنانچه یک طایفه ای از مسلمین بر فرض اینکه مسلم باشند اینها، یک طایفه ای از مسلمین به طایفه ای دیگر هجوم بکند، به همه مسلمین واجب است که با او قتال کنند، شما به همین یک واجب الهی عمل بکنید ما بیشتر از شما توقعی نداریم. شما به همین یک واجب که خدا امر فرموده است به شما و به همه مسلمین که اگر چنانچه یک طایفه ای از مسلمین به طایفه دیگر تجاوز کرد باید با او مقاتله کنید، تجاوز را ببینید و بفرستید، اگر خودتان وقت ندارید، یک نمایندگانی تعیین کنید بفرستید در سرحدات در بلادی که مورد تجاوز اینهاست مشاهده کنند، بفرستید در قبرستان هایی که برای ما آنها تشکیل دادند و قبرهایی که ما از شهدا داریم بفرستید و آوارگانی که ما از شهدا داریم و از مردم ستمدیده غرب و جنوب داریم آنها را ببینند و ببینند که آیا - آنها - تجاوز ما کرده ایم یا تجاوز آنها کردند. اگر تشخیص دادید که ما تجاوز کرده ایم با ما جنگ کنید و اگر تشخیص دادید که آنها تجاوز کرده اند با آنها جنگ بکنید. صلح بین اسلام و کفر معنا ندارد. هیچ مسلمی نباید خیال کند که بین اسلام و مسلم، بین غیر اسلام و غیر مسلم باید صلح ایجاد بشود. باید حکم خدا - چیز بشود - عمل بشود، باید ما همه تابع قرآن کریم باشیم.
شما گمان نکنید که در ایران امروز یک حکومت مستبد است که بتواند صلح بکند با کسی که ملت با او مخالف است و یک رئیس جمهور مستبد است که بتواند با دیگران صحبت کند و یک شخص مستبد است که بتواند برخلاف میل ملت اینجا عملی بکند. اینجا آراء ملت حکومت می کند، اینجا ملت است که حکومت را در دست دارد و این ارگان ها را ملت تعیین کرده است و تخلف از حکم ملت برای هیچ یک از ما جائز نیست و امکان ندارد. شما باید اگر مأموریتی دارید برای اینکه این آتش جنگ را بخوابانید که آن هم آمال همه مسلمین است باید متجاوز را به پای میز محاکمه بکشید و متجاوز را تأدیب کنید و افرادی که در مملکت ما هستند به کنار بفرستید و از صدام بخواهید، تحکیم کنید بر او که او از کشور ما برود بیرون و لشکر او تجاوز خودش را دست بردارد و بعد از اینکه تجاوز را دست برداشت یک هیأت بین المللی در اینجا باشد و آن هیأت بین المللی که در یک جائی تشکیل شد
رسیدگی کنند به جنایاتی که شده است، اگر ما جنایتکار هستیم ما را تأدیب کنند و اگر صدام جنایتکار است صدام را تأدیب کنند. این طریقه اسلام است، اسلام به ما دستورات صحیح داده است و ما را گفته است که همه با هم باشیم و تفرق نداشته باشیم، از شعار بیرون برویم و به حسب واقع با هم باشیم و اکتفا نکنیم به اینکه یک اجتماعاتی، یک سمینارهایی تقریر کنیم و بدون اینکه یک واقعیتی در آن تحقق پیدا کند. شما توجه کنید به این معنا که آیا این چیزی که کنفرانسی که در طائف تشکیل شد آیا راجع به مظلومینی که ما داریم و مظلومینی که در فلسطین هست و مظلومینی که در لبنان هست آیا چه عملی کردند، آیا چه کاری برای مسلمان هاکردند. فقط ما اجتماع کنیم که ما مسلمان هستیم و فریاد بزنیم اسلام را، این فریاد را فقط ماها نمی زنیم این فریاد را بیشترش را محمدرضا می زد و بیشترش را صدام می زند و بیشترش را اشخاصی که الان بر اسلام و بر حکومت های و بر ملت های اسلامی سلطه بیجا دارند و ظالمانه دارند این فریاد را همه می کشند لکن باید شماها اگر بخواهید بررسی کنید واقعاً و اگر حسن نیت دارید و آمدید برای اینکه آتش را خاموش کنید باید به حکمیت بنشینید و باید سرحدات را ببینید، آن طرف را ببینید و این طرف را ببینید، باید ملت ها را ملاحظه کنید، ملت عراق را ببینید که آیا ملت عراق این حکومت را قبول دارد یا نه؟ و ملت ایران را هم ببینید که آیا ملت ایران این حکومت را قبول دارد؟ این رئیس جمهور را قبول دارد؟ این نخست وزیر را قبول دارد؟ این مجلس را قبول دارد؟ اگر چنانچه ملت ها مقبول بود پیش شان اینها، پس اینها حکومت قانونی هستند و اگر غیر مقبول بود حکومت غیر قانونی هستند و باید دنیا حکومت غیر قانونی را اگر راست می گویند که باید حکومت، ملت حکومت کنند، اگر صحیح می گویند که حقوق بشر باید مراعات بشود، باید رجوع کنند به ملت ها و ما حاضریم که شما بیائید در اینجا رفراندم کنید و مناظره قرار بدهید بر رفراندم که آیا این حکومت و این مجلس و این رئیس جمهور را شما قبول دارید یا قبول ندارید و با یک ترتیبی هم بروید عراق و بدون سرنیزه که در سر نیزه در کار نباشد، اختناق در کار نباشد، آنجا هم یک رفراندم بکنید ببینید که آیا ملت عراق هم همانطوری که ملت ایران می گویند، قبول دارند یا نه. اگر ملت ایران حکومت ایران را طرد کرد و رئیس جمهور را و مجلس را طرد کرد باید بگوئید آنها کنار بروند و باید ملت خودش عمل بکند و اگر طرد نکرد بروید عراق آنجا هم همین طور رفراندم کنید و بگویید که مردم آیا قبول دارند این حزب را؟ قبول دارند این مجلس حزبی را؟ قبول دارند این صدام را؟ و این رئیس جمهور به اصطلاح خودشان را؟ یا قبول ندارند؟ اگر قبول دارند آنوقت بنشینید با هم مصالحه کنید و اگر آنها هم قبول ندارند ما هم قبول نداریم، هیچ کس قبول ندارد او را مگر یک دسته ای که همراه او هستند و مگر آمریکا و مگر شوروی. اگر همین باشد مسأله ، اجتماعات شما اثری ندارد و صحبت های ما و صحبت های شما به جایی نخواهد رسید.
همه باید به تحت بیرق اسلام و تحت پرچم اسلام برویم، لکن نه به طور شعار، به طور واقع و به طور حقیقت. اگر به طور حقیقت تحت پرچم اسلام رفتیم آنوقت می توانیم فعالیت بکنیم و اما اگر تشریفاتی باشد، یک روز در طائف یک تشریفاتی باشد، یک روز هم در ایران یک تشریفاتی باشد،
یک روز هم یک جای دیگر، تا آخر همین طور خواهد بود و مسلمین تحت فشار اجانب تا آخر خواهند بود و ما مظلوم خواهیم بود تا آخر و شماها هم مظلوم خواهید بود تا آخر. آن روزی می توانیم ما و شما از تحت سیطره ظلم، ظلم قدرت های بزرگ بیرون برویم که با یک میلیارد جمعیت و با آنهمه ذخائری که ما داریم خودمان را پیدا کنیم و اسلام را پیدا کنیم و توجه به اسلام بکنیم و با فرمان خدا عمل بکنیم. اگر با فرمان خدا عمل بکنیم خدای تبارک و تعالی ما را نصرت خواهد کرد (ان تنصرواالله ینصرکم و یثبت اقدامکم) .
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیلهسین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
