پاسخ به:صحیفه نور امام خمینی
یک شنبه 3 اردیبهشت 1396 9:32 AM
تاریخ: 1358/10/06
بسم الله الرحمن الرحیم
کشوری که تمام جهات و حیثیت خود را از دست داده است، ملت آن کشور برای جبران آنچه که از دست داده باید همه با هم اقدام بکنند. دولت یا قشر واحدی نمی تواند کاری صورت بدهد، این مرحله ای است که همه باید متحد بشوند و مسائل هم زیاد است و بسیاری از آن اساسی است. مسأله فرهنگ یکی از آن مسائل مهمی است که ایران به آن مبتلا بوده است، چرا که فرهنگ ایران را یک فرهنگ استعماری کردند و مغزهای جوانان ما را به طرف غرب سوق داده بودند. دانشگاه ها و دانشجویان و صاحبان افکار صحیح، نویسنده ها و روشنفکران ایرانی نه غربی، نویسندگان اسلامی نه غربی باید در یک مدت طولانی تصفیه شوند. جوان ها را باید اصلاح کنیم. تعلیمات ما باید تعلیمات غیر استعماری، و استقلالی باشد. این در یک مرحله طولانی است. مسأله اقتصاد هم همین طور یک مسأله مهمی است. وابستگی اقتصادی مسأله ای است که وابستگی های بسیاری را به دنبال می آورد، باید کاری بکنیم که زائد بر خودکفا باشیم. کشور ما یک کشوری است که می تواند بیش از احتیاج خودش تولید داشته باشد و صادر کند، مع الوصف به اسم اصلاحات ارضی ما را به عقب راندند. شما اینطور که گزارش دادید کار ارجمندی کردید. امید است که شما منطقه خود را که منطقه قم است خود کفا کنید، بلکه انشاءالله بعدها صادرات هم داشته باشید. لکن مسأله، مسأله قم یا تهران و یا مسأله یک استان نیست، مسأله همه ایران است. تمام ایران باید همین وضعی را که شما پیدا کردید و اجتماع نمودید و برنامه ریختید و روی برنامه ها به نحو صحیح و سالم بدون اینکه تعدی به کسی بشود، بدون اینکه یک خلاف اسلامی در بین باشد کار کردید و انشاءالله بهره گیری هم می کنید، امید است در همه جا این مطلب محقق گردد. دو اصل را باید تمام قشرهای ملت مراعات کنند، یکی ادراک اینکه ما اگر اقتصاد خود را تابع خارج نمائیم ممکن است روزی خارجی ها نخواهند به ما چیزی بدهند، وقتی که درها را بستند ما باید تسلیم آنها بشویم تا هر چه می گویند عمل کنیم و این شایسته یک مملکت اسلامی و جمهوری اسلامی نیست که پیوسته در اقتصادش، در گندمش، در جو و در برنجش وابسته به غیر باشد. باید با همت کشاورزان و قشرهای مختلف و با هیات دولت به کشاورزان کمک بکنند و اینکه همه یک وظیفه را احساس بکنند تا مشکلات حل شود. گاهی انسان می خواهد برای منافعش یک
کاری بکند گندم زیاد شود که منفعت ببرد، این یک مسأله ای است که در اختیار خودش می باشد اگر نخواست هم نمی برد. الان کشور شما در یک حالی است که وظیفه شرعی و الهی است که کاری بکنید تا وابسته به غیر نباشید.
الان اینها ما را تهدید به حصر اقتصادی کرده اند و بسیاری از دولت ها هم موافقت نمودند ولی ملت ها موافق نیستند، در عین حالی که به نظر من این هیاهوها هیچ واقعیتی ندارد لکن ما اگر یک احتمال ضعیفی هم بدهیم باید مجهز شویم. شما در حال جنگید، در حال جنگ اقتصادی و این خود یک محاربه ای بین اسلام و کفر است. برای کشاورزان و برای کسانی که می توانند کمک به کشاورزها بکنند، تکلیف است که کشاورزی امسال جوری شود که انشاءالله خودکفا بشویم و در سال های بعد صادرات داشته باشیم. این تنها موعظه نیست، که مردم خوب است این کار را بکنند، نجات دادن یک کشور اسلامی از زیر، بار ظلم و از زیر بار استعمار است. نجات دادن مملکت اسلامی یک تکلیفی است که انسان موظف است انجام بدهد. اگر خدای نخواسته زمانی یک هجومی به مملکت اسلامی بشود باید همه مردم زن و مرد حرکت کنند. مسأله دفاع اینطور نیست که تکلیف منحصر به مرد باشد یا اختصاص به یک دسته ای داشته باشد، همه باید بروند و از مملکت خود دفاع بکنند. اگر ما در یک هجوم اقتصادی هم واقع شدیم که سبب گردید تا وابسته به کشور دیگری باشیم، این هم یک وظیفه شرعی را ایجاد می کند که ما باید خودمان را نجات بدهیم، یک طبقه ننشینند تا یک طبقه دیگر کار کنند، رعیت ها کم کاری نکنند، آنهائی که در کارخانه ها کار می کنند کم کاری و سستی نکنند امروز ملت شما در حال جنگ اقتصادی است. زمان، زمان آرامی نیست که بگوئید خوب، ما زیاد منفعت نمی خواهیم ببریم. در اینجا دیگر اختیار به مردم نیست اختیاری است که در دست خداست و او امر کرده است که ما نباید تحت نظارت یک کشور و یا تحت بیرق کفر باشیم. این یکی از مسائل مهم اسلام است و باید کوشش کنیم و اقتصاد خود را اداره نمائیم. باید قیام کنیم و غافل نباشیم. باید همه قشرهای ملت، هر کس هر جوری که می تواند، تولید بکند. مثلاً باغداران، دامداران و کشاورزان می توانند تولید کنند و باید این کار را به خوبی انجام دهند. اشخاصی هم که توانند به کشاورزان و کارخانه ها کمک کنند باید این کار را بکنند. کارخانه های خصوصی در ایران زیاد بود و مع الاسف از بین رفته و دارد می رود.
باید جلوی نابودی آن گرفته شود. همه قیام کنند برای اینکه مملکت را از این وضع اقتصادی نجات بدهند. اگر مملکت شما در اقتصاد نجات پیدا نکند و وابستگی اقتصادی داشته باشد، همه جور وابستگی دنبالش می آید و وابستگی سیاسی هم پیدا می کنیم، وابستگی نظامی هم پیدا می کنیم برای اینکه وقتی ما چیزی نداشتیم، دستمان به طرف آمریکا دراز می شود و امریکا همه چیز را به ما تحمیل می کند. ما وقتی می توانیم زیر بار او نرویم که قدرتمند باشیم.
خدا به ما زمین داده، آب هم داده، ولی زمین های موات زیاد و آب ها هم هرز می رود، رود کارون همین طوری هرز می رود و زمین های اطرافش هم همین طور موات مانده است. باید همه دست به دست هم بدهند و کار کنند. امروز باید کار کشاورزی که عبادت و اطاعت امر خداست تقویت گردد، هر کس هر جور می تواند باید تقویت بکند به طوری که انشاءالله ما از این گرفتاری خارج بشویم و امیدواریم از سایر گرفتاری ها هم خارج گردیم، هم گرفتاری فرهنگی و هم سیاسی خارج گردیم و من از آقایان که اینطور مشغول فعالیت شده اند تشکر می کنم.
باب دیگر، باب معتادین است. شما این را یک مسأله اتفاقی ندانید که من باب اتفاق یک دسته ای هروئین فروش شده اند و یک دسته ای هم مبتلا شده اند. این هم یک توطئه ای است که قدرت های بزرگ به این وسیله به ما ضربه می زنند. قشر جوان قشری است که می شود از آن همه جور استفاده ای را کرد. قشر جوان قشری است که می تواند اقتصاد ما را اداره کند. قشر جوان می تواند خود را در مقابل جهات فرهنگی، نظامی و سیاسی مجهز کند. پیرمردها مثل من کنار افتاده اند، آن که کار از او می آید همین قشر جوان است. این جوان در حالی که جوانی اش ارزشمند است افکارش آنقدر عمیق نیست که توطئه ها را تا آخر بتواند بخواند، خیال می کند که خوب، حالا دلمان خواهد که تریاک و یا هروئین بکشیم. این یک نقشه ای است که برای تو نیست، برای قم نیست، برای سرتاسر کشور است، برای فلج کردن جوان های ماست. یک آدم هروئینی نمی تواند در سیاست فکر کند، نمی تواند در اقتصاد عمل کند، اگر یک گرفتاری پیش بیایدتواند در جنگ شرکت کند. یک آدمی که به مواد مخدر مبتلا شده است یک موجود مهملی به بار آمده که اگر همه عالم به هم بخورد او در آنجا نشسته چرت می زند یا مشغول عیاشی می باشد. این از نقشه های مختلفی است که برای جوان های ما ریخته اند. نجات معتاد نجات یک فرد نیست نجات اسلام است. پخش هروئین در سرتاسر کشور توسط اشخاص که یا نمی دانند چه می کنند یا دانسته می کنند، بر اساس توطئه ای است که می خواهند این قشر جوان را مهمل بار بیاورند تا نفتش را ببرند و او مشغول هروئینش باشد، شرافت ملی اش را ببرند، و او مشغول تریاکش باشد. باید اینها را معالجه کرد و همچنین نصیحتشان بکنند که آقا چرا خودت را مهمل می کنی، باید در بین مردم و در جناح خلاقه واقع گردی. این جوان ها، جوان های ما بودند که فریاد زدند و مشتشان را گره کردند و الله اکبر گفتند. اگر فرض کنید که جوان های ما خدای نخواسته مبتلا به هروئین بودند، می توانند این کار را بکنند؟ آدم وافوری می تواند بلند شود و در خیابان مشتش را گره کرده و جنگ کند؟ این یک باب است که باز چون برگشتش به حیثیت اسلام است جلوگیری از آن بر همه واجب است و برای اشخاصی که در این باب نیستند حرام است بروند و هروئینی گردند، چه هروئین و چه تریاک و چه مشروبات و امثال اینها، انسان را از آنچه هست ساقط
می کند، یعنی از یک آدمی که همه کاری می تواند بکند یک بیکاره می سازد، بیکاره ای که باید در کنار منقل بنشیند و چرت بزند.
و یک باب هم، باب این فسادهائی است که پیش آورده اند. این هم یک مسأله ای نیست که خیال شود از باب اتفاق حاصل شده. تمام این مراکزی که برای فحشا و خوشگذرانی درست کردند همین طوری درست نشده است. در مجلاتشان، در رسانه های گروهی چه سمعی و چه بصری تبلیغات کردند و کلاً در خدمت اینها بودند، رادیو و تلویزیونشان مشغول بود که این جوان ها را از بازار، از بیابان که مشغول خدمت بودند، از ادارات به آن مراکز فساد بکشانند، از دانشگاهی یک موجود فاسد بسازند، از اداری یک موجود فاسد درست کنند. انسان وقتی چنددفعه در آن سینماها و در مراکز فحشاء رفت به این امور عادت می کند. وقتی یک جوان چند بار به یک مرکز فساد رفت دیگر نمی تواند نرود. جوان های ما را که باید میدان های رزم را اداره کنند، به مراکز بزم بردند و جوانان هم خیال کردند که اینها فقط می خواهند که آنان عیش و عشرت کنند. مسأله این نبود مسأله این بود که شما را از آن قوه فعاله که خدا در شما ایجاد کرده است و در مغز و بدن شما به ودیعت گذارده است تهی کنند و یک موجود عیاش که غیر از اینکه بنشیند بخندد و مشروب بخورد، بسازند تا مبادا یک وقت در فکر این بیفتند که نفت را بگیرند. اینها همه نقشه است که ذخایر ما را ببرند. تنها نفت نیست، ایران ذخائر فراوانی دارد و آنها اطلاع دارند. چه کسی می تواند جلوگیری از غارت اینها کند. نسل جوان است که می تواند جلوی این فسادها و حمله ها را بگیرد. اینان خواهند نسل جوان را به موادمخدر یا به آن عیش و نوش که آن هم مخدر است مبتلا کنند، اگر دنیا را آب ببرد این آدم را خواب می برد، این به دنبال آن مسائل است، چکار دارد که مملکتش را می برند، جهنم که می برند. مردم و جوانان را چنان بار می آوردند که منطقی اینچنین پیدا می کند که اگر هر کاری بشود می گوید به من چه مربوط است. جوانی که اگر در جایی صحبتی شد، به حیثیت کشور و ملتش، به حیثیت اسلامی او بر می خورد باید قیام کند و مبارزه کند، چنان او را می سازند که از پی این منقل نتواند و آن پیاله نتواند حرکت کند.
آقا این نقشه است، قضیه عادی نیست که ما خیال کنیم که خوب جوانند و اقتضای جوانی این است. الان مادر جنگ هستیم، در جنگ سیاسی و اقتصادی هستیم، محتمل است جنگ نظامی هم پیش بیاید، جوان های ما باید برای خاطر اسلام و برای خاطر ملت و کشور و حیثیت خودشان، برای نوامیس خودشان دست از آن مراکز بکشند و در مراکز صحیح تربیتی قرار گیرند.
خداوند انشاءالله همه را توفیق بدهد. و من از این افرادی که عکس هایشان را نشان دادید وحشت کردم. من چند ورق را می بینم که تمامی آن پر از عکس هائی است که اینها یا گرفتار هستند یا از بهبود یافتگان هستند. چرا ما اینقدر باید صدمه دیده و معتاد داشته باشیم؟ چرا باید اینقدر اینها غفلت داشته باشند و مبتلا بشوند؟ امیدواریم که همه ایران متوجه این معنا باشند که مسأله نقشه و توطئه
است نه اینکه یک مسأله عادی باشد، توطئه است تا این جوان های ما را به بهانه اینکه خواهیم برای شما مثلاً مراکز عیش ونوش درست کنیم، از همه چیز ساقط کنند. قم بحمدالله در هر امری پیشقدم است هم کشاورزی را تقویت می کند و آنطور که شما گفتید انشاءالله در همه ایران اینچنین شود و در سایر جاها نیز مشغول گردند و جوان هایشان را نجات بدهند. خود جوان ها نیز توجه داشته باشند که قضیه استعمار است و آلت دست استعمار نشوید و آلت دست دشمنان ما نشوید. دشمنان ما بیدارند شما هم بیدار بشوید. خداوند انشاءالله همه شما را تقویت کند.
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیلهسین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
