پاسخ به:صحیفه نور امام خمینی
شنبه 2 اردیبهشت 1396 10:10 PM
تاریخ: 1358/02/31
بسم الله الرحمن الرحیم
من از سال های طولانی راجع به اسرائیل و راجع به جنایات او همیشه در خطبه ها و در نوشته ها گوشزد کرده ام به مسلمین که این یک غده سرطانی است در یک گوشه ممالک اسلامی و اینطور نیست که اکتفا بکند به همان قدس و اینها، اینها بنایشان بر این است که پیش بروند، یعنی اینها تابع سیاست آمریکا هستند، آمریکا هم آمالش فقط یک جانیست چنانچه همه ابر قدرت ها می خواهند همه ممالک را تحت سیطره قرار بدهند اگر بتوانند. لبنان را ما یک جزئی از ایران می دانیم برای اینکه ما و آنها از هم جدا نیستیم و ما آنها هستیم و آنها ما هستند و آقای صدر یک مردی است که من می توانم بگویم که او را بزرگ کرده و به منزله یک اولاد عزیز است برای من و من امیدوارم که انشاء الله ایشان با سلامت برگردند به محل خودشان و بسیار مورد تأسف است که ایشان را ما الان نمی بینیم در بین خودمان. اصلاً باید مسلمین بیدار بشوند. امروز روزی نیست که مسلمان ها هر کدام یک گوشه ای زندگی تنهائی بکنند و خودشان بین خودشان در هر کشوری یک زندگی خاصی به خود داشته باشند، نمی شود این معنا. در یک همچو زمانی که سیاست های ابر قدرت ها بلعیدن همه جاست مسلمین باید بیدار بشوند، ملت ها، دولت ها رامن از اکثرشان مأیوس هستم لکن ملت ها باید بیدار بشوند و همه تحت لوای اسلام و تحت سیطره قرآن باشند.الحمد لله مسلمین ، هم عده شان قریب به یک میلیارد هست و هم ممالکشان یک ممالکی است غنی و ثروتمند و هم افرادشان افراد لایق، لکن آنهائی که می خواهند در این ممالک حکومت کنند به واسطه تبلیغات سوئی که در طول چند صد سال تقریباً کرده اند و نفوذی که در دانشگاه ها، در جاهائی که مراکز تربیت ابناء مسلمین است کرده اند، مسلمین را طوری کردند که از خودشان مأیوس شدند، یعنی خودشان را گم کردند. باید مسلمین جدیت کنند مجد خودشان را پیدا کنند.
این غرب یا شرق که سلطه پیدا کرده است بر همه ممالک اسلامی مهمش این سلطه فرهنگی بوده است که در آن مراکز تربیت می شدند بچه های ما به تربیت هائی که وقتی که از دانشگاه ها بیرون
می آمدند طرفدار غرب یا طرفدار شرق بودند. همین جوان هائی که شما ملاحظه می کنید که الان یا برای چین یا برای شوروی یا برای آمریکا فعالیت در ممالک مختلف و الان در ایران مخصوصاً می کنند اینها بسیارشان از همین دانشگاه ها بیرون آمده اند یعنی با این تربیت بیرون آمده اند که خودتان چیزی نیستند. عمال آنها، چه آنهائی که قلمفرسایی می کردند و غربزده بودند و چه آنهائی که در مدارس ما مشغول تربیت بودند، اینها همه این معنی را متفق الکلمه بودند که از خود ما چیزی نمی آید ما باید دنباله غرب باشیم یا دنباله شرق باشیم. مصیبت بزرگ برای مسلمین همین فرهنگی است که در بین مسلمین رواج پیدا کرده است و جوان های ما را می کشاند یا به آن طرف یا به این طرف و در ایران اکثر طرف آمریکا هستند با صورت اینکه ما کمونیست هستیم، برای اینکه بعضی هاشان که از کمونیسم خودشان را می دانستند یا خیال کردند بودند، در دربار شاه خدمت می کردند. در هر صورت آن چیزی که وظیفه همه ما مسلمین هست، وظیفه علمای اسلام است، وظیفه دانشمندان مسلمین است، وظیفه نویسندگان و گویندگان در بین طبقات مسلمین است این است که هشدار بدهند به این ممالک اسلامی که ما خودمان فرهنگ داریم، ما خودمان فرهنگ غنی داریم، فرهنگ ما طوری بوده است که فرهنگ ما صادر شده است به خارج که آنها گرفتند از ما. کتبی که در ایران یا در ممالک اسلامی نوشته شده است، کتبی بوده است که آنها گرفتند و از آن استفاده کرده اند. فرهنگ این شرق یعنی شرق اوسط که ما هستیم در آن، فرهنگ مسلمین غنی ترین فرهنگ ها بوده و هست، مع الاسف مسلمین نتوانستند از آن استفاده کنند. آن قضیه ابوعبیده راکه شمشیرش چقدر بود، کسی گفت آن را خود ابوعبیده باید به کار بیندازد، شمشیری است که خودش از آن کاری نمی آید، باید اشخاص این شمشیر رابه کار بیندازند. اسلام همه چیز برای مسلمین آورده است، همه چیز، قرآن در آن همه چیز است لکن مع الاسف ما استفاده از آن نکرده ایم و مسلمین مهجورش کردند یعنی استفاده ای که باید از آن بکنند نکردند. باید مردم را توجه داد، گرایش داد به اسلام و قرآن... انقلاب ما معجزه بود از این بچه های اینقدر کوچک تا آن پیرمردهائی که در بیمارستان ها خوابیده بودند، یکصدا برای اسلام فریاد کردند. این یک اعجازی بود که در ایران واقع شد و همین بود که پیروز کرد اینها را بر یک همچو قدرت هائی که تخیل این در ذهن کسی در عالم پیدا نمی شد. یک ایرانی که فاقد همه چیز سلاح مدرن باشد یا اگر در آن باشد استعمالش برایشان مشکل است، این بتواند این قدرتی که همه قدرت ها دنبالش بودند بتواند در هم بشکند و بیرون کند این را، در صورتی که همه ابرقدرت ها بلکه همه قدرت های مسلمین هم تقریباً پشتیبانش بودند. بنده که در پاریس بودم بیشتر از همه از آمریکا هی سفارش می شد که شما بگذارید اینها بمانند، شما نروید، حالا اخیراً که خود مردیکه رفته بود و بختیار که جنایتش کمتر از او معلوم نیست باشد بود، در ایران بود و نخست وزیر بود به خیال خودش، از طرف آمریکا هی سفارش می شد. می آمدند گاهی به اسم اینکه من یک بازرگان هستم و گاهی با سایر آقایانی که آنجا بودند ملاقات می کردند با خود من، ملاقات می کردند که آنها به من برسانند که شما حالا نروید ایران، حالا زود است شما بروید ایران. من از همان اول فهمیدم که وقتی دشمن ما می گوید شما نروید، معلوم می شود که رفتن
ما صلاح است و لهذا ما کوشش کردیم برای آمدن و اعلام کردیم که هر وقت باز شد راه، ما می رویم، اینها راه را بستند. ما گفتیم هر روزی که راه باز شد ما حرکت می کنیم، آنها هم که نمی توانستند تا آخر راه را ببندند، همان روز هم که راه باز شد ما آمدیم و بعد هم معلوم شد که به صلاح بوده است.
مسلمان ها باید خودشان را پیدا کنند یعنی بفهمند که خودشان یک فرهنگی دارند، خودشان یک کشوری دارند، خودشان یک شخصیتی دارند. اینکه در ذهن جوان های ما کرده اند که باید مثلاً (فلان مکتب در اینجا پیاده بشود، مکاتب شما چیزی نیستند) اینها همین تعلیماتی است که ابر قدرت ها در ایران پیاده کرده اند. آنها یک همچو فرهنگی را برای ما درست کردند که ما از خودمان بیخود بشویم و آنها تمام چیزی که ما داریم و حیثیتی که ما داریم ببرند. باید ما برگردیم به حال اول اسلام، باید مسلمین بر گردند به همان حال که با جمعیت کم غلبه کردند بر همه قدرت ها. مسلمین با داشتن این همه ذخائر و با داشتن این همه مکنت ها و با داشتن این همه جمعیت، مع الاسف اینها را چون تکه تکه کردند بعد ازجنگ عمومی، عثمانی را تکه تکه کردند و هر جا را دادند دست یک نوکری از نوکرهای خودشان که حالا این گرفتاری ها پیدا شده است، مسلمین باید یکپارچه بشوند و با ابرقدرت ها مقابله کنند و هیچ ابرقدرتی هم نمی تواند با آنها مقابله کند. ما الان با جمعیت کمی که داریم، ما سی و پنج میلیون جمعیت داریم در صورتی که حریف های ما میلیارد جمعیت دارند، ما با جمعیت کم عازم این شدیم که مقابله کنیم و هیچ هم بنا نداریم به اینکه پیروز بشویم، ما بنا داریم به تکلیف عمل کنیم، ما مکلفیم که با ظلم مقابله کنیم. در پاریس هم که می آمدند به من بعضی خیر اندیشان و اشخاصی که ملتفت قضایا نبودند می گفتند که نمی شود، دیگر امکان ندارد، دیگر شما یک فکر مثلاً بکنید که یک تنازلی بکنید و اینها، من به آنها گفتم ما تکلیف داریم ادا می کنیم، می شود و نمی شود برای ما مطرح نیست، ما مکلفیم از طرف خدای تبارک و تعالی که با ظلم مقابله کنیم، با آن آدمخوارها و با این خونخوارها مقابله کنیم. ما با آن اندازه ای که قدرت داریم مقابله می کنیم، اگر پیروز شدیم که خوب، الحمدلله و اگر پیروز هم نشدیم الحمد لله که به تکلیف عمل کردیم. مسلمین باید خودشان را مکلف بدانند و گمان نکنند که اگر پیروز نشدند پیروز نیستند. اگر معنویات ما محفوظ بشود، گرایشمان به قرآن محفوظ باشد، چه شهادت برای ما حاصل بشود که نیل بزرگی است و چه پیروز بشویم، ما الحمدلله در همه جا پیروز هستیم واحدی الحسنیین برای ماست انشاءالله.
و ما امیدواریم که یک روزی با جنابعالی، با آقای آسید موسی صدر سلام الله تعالی در قدس با هم برویم نماز بخوانیم انشاءالله. و ما مأیوس نیستیم و مسلمین باید با قدرت پیش بروند و امروز تقریباً ابرقدرت ها رو به شکست هستند، رو به شکست هستند، آنطور نیست که خیال بشود مثل ده
سال پیش از این است. امروز هر جا، آمریکا الان گرفتار همین مسلمان های سیاهپوست است که مجبور بشود در چندین شهر، هشت شهر اعلام حکومت نظامی بدهد. این مسأله یک جنبشی است که در بشر پیدا شده که زیر بار نمی خواهد برود، یک چیزی است در همه جا پیدا شده. الان در عراق جنبش پیدا شده است، در عرض می کنم پاکستان، در هندوستان، در جاهای دیگر همه جا پیدا شده، این مسلمان ها باید هم را پیدا بکنند، هم خودشان را پیدا بکنند و خیال نکنند که ابرقدرت ها چه هستند. نخیر، همچو حرف هائی نیست در کار. هم خودشان را پیدا بکنند و هم با هم اجتماع بکنند، با هم وحدت داشته باشند تا انشاءالله پیروز بشوند و پیروز می شوند انشاءالله. انشاءالله امیدواریم که این انقلابات و نهضت هائی که در بین مسلمین پیدا شده است همه جا برود و همه جا باهم باشند و با وحدت کلمه و اتکال به خدای تبارک و تعالی که منشاء همه پیروزی هاست مابه پیش برویم و همه ممالک اسلامی وحدت کلمه وزیر بیرق اسلام زندگی مرفه آبرومندانه بکنند انشاء الله تعالی. خداوند تعالی انشاءالله لبنان عزیز را نگه دارد و مسلمانان لبنان را، مسلمانانی که برای اسلام در جنگ هستند پیروز کند انشاءالله تعالی.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیلهسین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
