مصاحبه اما خمینی با روزنامه جمعه، شنبه، یکشنبه

تاریخ: 1357/10/07

مصاحبه اما خمینی با روزنامه جمعه، شنبه، یکشنبه

سؤال: ممکن است درباره زندگی خصوصی خود از سال 63 به بعد توضیحی بدهید؟
جواب: زندگی خصوصی من مثل زندگی خصوصی همه مردم عادی است. طلبه ای هستم مثل سایر طلبه ها.
سوال: سال های عمر شما که دور از ایران بودید، چگونه گذشت؟
جواب: مدتی در ترکیه تبعید بودم (حدود یکسال) و بعد به نجف تبعید شدم و چهارده سال در عراق بودم و فعلاً هم آمده ام اینجا. در این مدت علاوه بر تدریس مسائل مذهبی، هر چند گاهی مردم را از جنایات شاه به وسیله پیام و یا سخنرانی آگاه می کردم. من در این مدت یک لحظه ساکت نبوده ام.
سؤال: چگونه فرانسه را به عنوان محل اقامت خود برگزیدید؟ و چگونه این محل (خانه خالی) را برای اقامت برگزیدید؟
جواب: اول قصد داشتم از راه کویت به سوریه بروم. کویت با اینکه ویزا داشتم راهم نداد و گفت احساس خطر می کند، حتی اجازه عبور تا فرودگاه را برای خود خطرناک خواند، به همین جهت آمدم در کشوری که اینچنین نباشد و اگر بتوانم در کشوری اسلامی به فعالیت های الهی خود ادامه دهم، خواهم رفت. آمدن ما به اینجا علت خاصی ندارد.
سؤال: شرایط دولت فرانسه برای اقامت شما در این کشور چه بود؟
جواب: دولت فرانسه هیچ گونه شرطی برای ماندن من نکرده است و من زیر بار هیچ شرطی که به ضرر ملت ایران باشد نمی روم. بله، در اوائل آنان از مصاحبات من جلوگیری کردند که

صحیفه نور جلد 4 صفحه 110

آن هم رفع شد.
سؤال: برنامه روزانه زندگی شما چیست و چگونه است؟
جواب: بیشتر از 16 ساعت کار می کنم. در اینجا نوع کارم با نجف فرق کرده است. مصاحبات، مذاکرات و گاهی سخنرانی، خواندن گزارشاتی که توسط عده ای تهیه می شود، بررسی نامه ها و تلگرافاتی که می رسد و گاهی جواب به آنها کار روزانه ام را تقریباً تشکیل می دهد.
سؤال: پیام خود را چگونه به ایران می فرستید؟
جواب: فعلاً توسط تلفن و اشخاص.
سؤال: این پیام ها چگونه به دست خبرنگاران می رسد؟
جواب: اوضاع ایران به صورتی است که نه تنها نظر خبرنگاران را جلب کرده، بلکه نظر مردم عادی را هم در همه جا جلب کرده است. چطور می شود که خبرنگاری مسائل ایران را دنبال کند و به اعلامیه ها دسترسی پیدا نکرده باشد.
سؤال: آیا به همه نامه های خود هر روز پاسخ می دهید؟
جواب: اگر لازم باشد جواب می دهم.
سؤال: آیا شما تماس هائی با مردم شهر نوفل لوشاتو دارید که بدانید که در این شهر کوچک چه می گذرد؟
جواب: بعضی از آنان به اینجا آمده اند.
سؤال: آیا فکر می کنید که هرگز دوباره به ایران برگردید؟
جواب: من هر گاه صلاح دانستم به ایران برمی گردم. برای من مکان مطرح نیست، آنچه مطرح است مبارزه بر ضد ظلم است. هر جا بهتر این مبارزه صورت بگیرد، آنجا خواهم بود.