پاسخ به:حسینی، سید نورالدین
جمعه 18 فروردین 1396 12:53 PM
سید نورالدین در ماه رمضان بسیاری از دعاهای مفاتیح را می خواند. او برخی از آن ها مثل دعای ابوحمزه ثمالی را حفظ بود و نیمه شب ها در نماز وتر این دعا را در قنوت از حفظ می خواند.
در ایام تاسوعا و عاشورا، قبل از اذان صبح مشغول زیارت عاشورا می شد و پیوسته اشک می ریخت. وقتی به لعن قاتلان امام حسین(ع) و سلام به یاران ایشان می رسید، بسیار با آرامش می خواند و می گریست، گویی ضاربان و قاتلان حضرت را با چشم خود می دید.
در روز تاسوعا و عاشورا از صبح به حال گریه می ایستاد تا دسته های عزاداری عبور کنند. آنگاه به سخنرانی می پرداخت. او در حرم حضرت احمد بن موسی(ع) شاه چراغ در مصائب جدش سید الشهداء درد دل می کرد و دو رکعت نماز زیارت عاشورا را می خواند و بعد در مسجد وکیل شیراز به اقامه نماز جماعت ظهر و عصر عاشورا می پرداخت.
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیلهسین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
