حکایاتی ازگلستان سعدی

سرهنگ زاده ای را بر در سرای اغلمش دیدم که :

عقل و کیاستی و فهم و فراستی زاید الوصف داشت هم از عهد خردی آثار بزرگی در ناصیه او پیدا

بالای سرش ز هوشمندی 

می‌تافت ســتاره بلنــــدی



فی الجمله مقبول نظر سلطان آمد که جمال صورت و معنی داشت و خردمندان گفته‌اند: 

توانگری به هنرست نه به مال 

وبزرگی به عقل؛ نه به سال. 

ابنای جنس او بر منصب او حسد بردند و به خیانتی متهم کردند 

و در کشتن او سعی بی فایده نمودند

دشمن چه زند چو مهربان باشد دوست

ملک پرسید که موجب خصمی اینان در حق تو چیست؟ 

گفت :در سایه دولت خداوندی دام مُلکُه همگنان را راضی کردم مگر حسود را 

که راضی نمی‌شود الاّ به زوال نعمت من و اقبال و دولت خداوند باد

توانم آنکه نیازارم اندرون کسی 

حسود را چه کنم کو ز خود به رنج درست



بمیر تا برهی ای حسود کین رنجیست 

که از مشقت آن جز به مرگ نتوان رست



شور بختان به آرزو خواهند 

مقبلان را زوال نعمت و جاه



گر نبیند به روز شپّره چشم 

چشمه آفتــــاب را چه گناه



راست خواهی هزار چشم چنان 

کــور بهتـــــر که آفتـــاب ســـیاه