یأس و ناامیدی از آفت های خانمان سوز استقامت ست و جایی که ناامیدی و یأس باشد، پرنده امید کوچ می کند و آن جا که امید بالندگی کند، جایی برای ناامیدی نیست که در مکتب ما ناامیدی را جایز نمی دانیم، گاهی شاید امیدها کم فروغ شود ولی نباید گذاشت با یأس خاموش گردد، در این صورت باز هم محکوم به استقامت ورزیدن می باشیم.

و از آفات دیگر استقامت تردید و دو دلی، حُزن و اندوه می باشد که باید از آن ها پرهیز کرد تا در مسیر استقامت خسارت زده نشویم.