امیرالمومنین

امیرالمؤ منین على علیه السلام عده اى از زنان بصره را بدون این كه عایشه آگاه باشد امر كرد تا همراه وى براى محافظت از او لباس مردانه بپوشند و عمامه بر سر كنند و از بصره تا مدینه او را همراهى كنند. ⁽³⁷⁾در بین راه عایشه از امیرالمؤ منین على علیه السلام شكایت كرد كه مردان نامحرم را به همراهى من انتخاب كرد تا مرا به مدینه برگردانند، یكى از همان زنان چون سخن عایشه را شنید، خود را به او نزدیك كرد و چهره خود را باز كرد و گفت : اى عایشه ! واى بر تو، آنچه در حق امیرالمؤ منین على علیه السلام روا داشتى كافى نبود كه باز چنین سخنانى ناسنجیده مى گویى ؟
اى عایشه ! ما زنانیم كه در لباس مردان در خدمت تو هستیم ، علیه السلام ما را امر فرمودند، لباس مردان را بپوشیم تا در راه زیانى به ما نرسد و با چشم بد بر ما نگاه ننگرند.
عایشه چون چنین دید، از سخن خود پشیمان شد و استغفار كرد.
چون عایشه به مدینه رسید در حجره خود مسكن كرد و آن زنان به بصره باز گشتند.
عایشه از آن پس از آنچه كرده بود پشیمان شده بود، و هرگاه روزهاى جنگ جمل را به یاد مى آورد به شدت مى گریست و مى گفت اى كاش ! من این روزها را مشاهده نمى كردم و اى كاش بیست سال زودتر مى مردم .!