امیرالمومنین

وقتى لشكر امیرالمؤ منین على علیه السلام با بیست هزار نفر در مقابل لشكر طلحه و زبیر كه سى هزار نفر بودند، قرار گرفت ، على علیه السلام نامه اى به آنان نوشت كه مضمونش چنین است :
اى طلحه و زبیر! شما مى دانید كه من به خلافت رغبتى نداشتم حتى از پذیرفتن آن ابا داشتم و قبول نمى كردم ، اما مردم مرا وادار به پذیرفتن خلافت كردند و شما هر دو راضى به خلافت و بیعت مردم با من بودید، هیچ قوه و قهریه و اجبارى بر بیعت شما با من نداشتم .
كسى هم شما را اجبار و الزام نكرد تا بیعت كنید، اگر بر فرض هم با اكراه با من بیعت كرده باشید، كه من به حكومت و حاكمیت اقدام كنم ، وظیفه ولایتى خویش را بر شما انجام مى دهم . وظیفه ظاهرى شما اظهار اطاعت و متابعت از دستورات بود، نه اینكه مسلمانان را بر ضد من بشورانید و بر روى من شمشیر بكشید اما تو اى زبیر! كه سرو سروان قریشى و تو اى طلحه كه شیخ مهاجران هستى ! بیعت نكردن آسان تر و بهتر بود تا مخالفت و عهد شكنى و جنگ .
اما از اشعار و گفتارتان كه عثمان را تو كشتى ، تعجب مى كنم ! كه تهمتى بس ‍ ناروا بر من است . حاضرم طایفه اى از مردان بى طرف مدینه كه امروز نه مدر موافقت من و نه در مصاحبت شمایند، بین ما حكم باشند و مشاهدات خود را تقریر كنند تا مشخص شود، كدام یك در كشت عثمان سعى و تلاش ‍ داشت ، همچنین بدانید وارث خون عثمان فرزندان او هستند، نه شما و عایشه . هرگاه فرزندان عثمان به خلافت من اقرار كنند و مطیع دستورات شوند دعوى قاتلان پدرشان را پیش من آورند، من بر اساس عدل و شریعت محمدى صلى الله علیه و آله حكم و قصاص اجرا مى كنم .
اى طلحه و زبیر! شما را به خون خواهى عثمان چه كار! شعار مردم فریبى سرداده كه ((عثمان مظلوم كشته شد)) در حالى - شما دو نفر از مهاجرین هستید و عثمان مردى از بنى عبد مناف است . اگر او را به حق یا ناحق كشتند، میان شما قرابت و مواصلتى نیست ، پس چرا ادعاى بى جا مى كنید و در این امر مبالغه دارید، و عهد و پیمان خود را شكستید و بیعت را نقض ‍ كردید و همسر رسول خدا صلى الله علیه و آله عایشه را از خانه خارج كردید و مردم را به جنگ من تحریض و تشویق مى كنید.