امیرالمومنین

ام الفضل دختر حارث نیز نامه اى به امیرالمؤ منین على علیه السلام بدین مضمون نوشت : طلحه و زیر و عایشه از مكه خارج شدند و قصد عزیمت به بصره را دارند. مردم را به جنگ و دشمنى با تو ترغیب تشویق مى كنند، خداى تعالى یار تو است و به زودى بر آنان پیروز و غالب مى شوى .
امیرالمؤ منین على علیه السلام چون از مسافرت طلحه و زبیر و عایشه به بصره آگاه شد، محمد بن ابى بكر برادر عایشه را به حضور طلبید و گفت :
آیا شنیده اى كه خواهر تو عایشه چه اندیشه و چه خیالى در سر دارد؟ اول اینكه از خانه خویش كه خداى سبحان او را امر به به استقرار در آن كرده خارج شده .
دوم اینكه طلحه و زبیر را به مخالفت با من تحریض كرد، و جمعیتى را نیز مهیا كرده تا به جانب بصره براى جنگ و منازعه حركت كنند.
محمد بن ابى بكر گفت : خداى تعالى یار و یاور تو و پیروزى از آن توست . مسلمانان در خدمت و ركاب تو هستند و جاى نگرانى نیست به فضل الهى بر همه آنان پیروز مى شویم .
على علیه السلام با آواز بلند اصحاب و یاران خود را فرا خواند، همگى در مسجد جمع شدند، حضرت به آنان فرمود:
ان الله بعث كتابا ناطقا لا یهلك عنه الا هالك و ان المبتدعات المشتبهات هن المهلكات المرویات الا من حفظ الله ...
((اى مردم ! خداى تعالى به وسیله پیامبرش كتابى ناطق فرستاد، حق و باطل را بیان كرد، هر كسى به نبال شبه و بدعت باشد هلاك شود و هر كسى دستورات قرآن و فرمان یزدان را اطاعت كند نجات یابد .و اى یاران ! طلحه و زیر راه شقاق و اختلاف را انتخاب كرده ، مردم را به مخالفت و منازعت من مى خوانند.
آماده جنگ با این فرقه ناكث و پیمان شكن باشید تا اینكه فساد را از ریشه بركنید و مجال فتنه انگیزى ندهید. ⁽¹⁶⁾مردم در مقابل سخنان امیرالمؤ منین على علیه السلام پاسخ مثبت دادند و دعوت او را اجابت كردند.