امیرالمومنین

چون مخالفان على علیه السلام به سوى بصره حركت كردند، بلافاصله ام سلمه (رضى الله عنه ) نامه اى بدین مضمون به امیرالمؤ منین على علیه السلام نوشت .
سلام علیكم و رحمة الله ، امیرالمؤ منین على علیه السلام بداند كه طلحه و زبیر و عایشه جماعتى از پیروان آنان به همراهى عبدالله بن عامر به بهانه خونخواهى عثمان بن عفان به سوى بصره حركت كردند، خداوند تو را از شر آنان حفظ فرماید.
اگر خداى تعالى زنان را از جهاد و بیرون رفتن از خانه نهى نمى كرد و پیامبر صلى الله علیه و آله هم بر این معنى سفارش نمى فرمود من كه ام سلمه ام شمشیر بر مى داشتم و در ركاب تو مى جنگیدم و هر چه مى فرمودى ، اطاعت مى كردم ، اكنون كه چنین عذرى دارم ، فرزند عمر بن ابى سلمه كه حضرت رسول صلى الله علیه و آله او را فراوان دوست داشت به خدمت تو مى فرستم ، تا در ركاب تو به هر كارى اشاره فرمایى اطاعت كند. ⁽¹⁵⁾
نامه را پیچید و به پسر خود عمر داد و او را به خدمت امیرالمؤ منین على علیه السلام فرستاد. عمر بن ابى سلمه مردى پارسا و عالم و عاقل بود. امیرالمؤ منین على علیه السلام او را پذیرفت و نامه نوشتن ام سلمه را تحسین كرد و عفت ، صلاح ، سلامت و عقل و دیانت او را ستود.