امیرالمومنین

طلحه و زبیر به دیدار عبدالله بن عمر كه در مكه مقیم بود رفتند و گفتند: عایشه از خلافت على علیه السلام نگران و حائف است ، او قصد دارد با ما به بصره بیاید تو نیز ما را همراهى كن ، و در این كار اسوه و الگوى ما باش چون سزاوارتر هستى . به كلماتى كه در ابتداى بیعت با على علیه السلام گفتیم فكر كن ، بلكه در سخنانى كه امروز مى گویم تدبر كن ، چون در حركت به سوى بصره جز اصلاح امور امت محمد صلى الله علیه و آله نیت دیگر نداریم .
عبدالله عمر گفت : شما مى خواهید مرا با خدعه و مكر فریب دهید و از خانه بیرون بكشید چنان كه خرگوش را با فریب از سوراخ بیرون مى كشند، و بعد از آن در دهان شیر حجاز، على علیه السلام بیندازد. محال است كه مرا با وعده هاى شیرین و نیرنگ فریب دهید. هر چند مردم را با زر و سیم و دینار و درهم انواع نعمت هاى دنیوى مى توان فریب داد، من همه اینها را كنار گذاشتم اگر خواهان خلافت بودم بعد پدرم كه به من عرضه شد بدون هیچ رنج و مشقت مى پذیرفتم . از من دست بردارید و دیگرى را فریب دهید.
طلحه و زبیر چون سخنان عبدالله عمر را شنیدند، دریافتند، كه او را نمى توان با چرب زبانى و نیرنگ راضى كرد، از او دست كشیدند.
در همان وقت یعلى بن منیة كه والى عثمان در یمن بود با چهار صد شتر و مقدار زیادى دینار و درهم به مكه رسید. ⁽¹²⁾ زبیر گفت : از دینارى كه نقد دارى به ما وام بده تا در كارى كه در پیش گرفتیم خرج كنیم .
یعلى بن منیة شصت هزار دینار با آنان قرض داد.
زبیر با آن پول لشكر تدارك نمود و هر كسى در موافقت آنها و مخالفت با على علیه السلام مردد ود با آن دینار و درهم راضى كرد.
سپس به مشورت نشستند تا به كدام سوى حركت كنند.
زبیر گفت : به شام مى رویم ، كه لشكر و مال در آنجاست ، معاویه هم با على علیه السلام دشمن است ، و ما را مساعدت و یارى مى كند.
ولید بن عقبه گفت : معاویه هیچ كمكى به شما نخواهد كرد. همان گونه كه عثمان را چون در محاصره مخالفان بود و از او استمداد خواست هیچ مساعدتى نكرد تا او را كشتند. معاویه شام را براى خود مى خواهد، شما امید یارى از او نداشته باشید. رفتن به شام را فراموش كنید و به جاى دیگر عزیمت كنید.
معاویه چون شنید كه طلحه و زبیر و عایشه هم قسم شده اند تا بر ضد على علیه السلام آشوب كنند، بسیار خوشحال شد. اما از اینك آهنگ رفتن به شام را دارند ناراحت شد. و اشعارى از زبان ناشناسى منتشر كرد تا طلحه و زبیر میل حركت به شام را نكنند.