***اتل متل راحله***
جمعه 17 دی 1389 4:42 PM
اتل متل راحله
اخموي بي حوصله
مامان چرا گفت بگير
از پدرت فاصله
دلش هزار تا راه رفت
بابا خسته ي کاره؟
مامان چرا اينو گفت؟
بابا دوستش نداره؟
بايد اينو بپرسه
اگه خسته ي کاره
پس چرا بعضي وقتا
تا نيمه شب بيداره؟
نشونه ي بيداريش
سرفه هاي بلنده
شش ماه پيش تا حالا
بغض مي کنه؛ مي خنده
شايد اونو نمي خواد
اگه دوستش نداره
پس چرا روي تختش
عکس اونو مي ذاره؟
با چشماي مريضش
عکسو نگا ميکنه
قربون قدش مي ره
بابا؛بابا مي کنه
با دست پر تاولش
البومي رو که داره
از کنار پنجره
ور مي داره مياره
با ديده ي پر از اشک
البمو وا ميکنه
رفقاي جبهه رو
همش صدا مي کنه
البوم عکس بابا
پر از عکس دوستاشه
عکسي هم از راحله ست
تو بغل باباشه
با ديدن اون عکسا
زنده مي شه مي ميره
با ياد اون قديما
بابا زبون مي گيره
قربون اون موقع ها
قربون اون صفاتون
دست منم بگيرين
دلم تنگه براتون
از اون وقتي که بابا
دچار اين مرض شد
مامان چقدر پير شده
بابا چقدر عوض شد
مامان گفته تو نماز
واسه بابات دعا کن
دستاتو بالا ببر
تقاضاي شفا کن
ديشب توي نمازش
واسه ي باباش دعا کرد
دستاشو بالا برد و
تقاضاي شفا کرد
نماز چون تموم شد
دعا به اخر رسيد
صداي گريه هاي
مامان تو خونه پيچيد!
دخترکم کجايي؟
عمر بابات سر اومد
وقت يتيم داري و
غربت مادر اومد
دخترکم کجايي؟
بابات شفا گرفته
رفيقاشو ديدي و
ما رو گذاشته رفته
اي قصه؛ قصه؛ قصه
يه دستمال نشسته
خون سرفه ي بابا
رو اين پارچه نشسته
بعد شهادت اون
پارچه مال راحله ست
دختري که در پي
شکست يک فاصله ست
کنار اسم بابا
زائر کربلايي
يه چيز ديگم نوشتن
شهيد شيميايي
