از ديدگاه تئوري انتخاب، "خشم" يك بيماري نيست، يك اختلال در ساختار شخصيت نيز به شمار نمي رود، يك مشكل هورموني يا چيزي كه فراسوي كنترل فرد پرخاشگر باشد هم تلقي نمي شود، بلكه رفتاري است كه فرد به هنگام مواجهه با مانع و ناكامي از خود بروز مي دهد؛ اين رفتار معطوف به "هدفي" است و آن هدف "رفع ناكامي" است.

چون اين رفتار هدفمند است، پس فرد به طور كاملاً آگاهانه آن را انتخاب مي كند.

ممكن است بپرسيد چرا افراد "خشم" را انتخاب مي كنند؟

براساس تئوري انتخاب "خشم" و "ابراز پرخاشگري" براي فردي كه آن را انتخاب مي كند، كنش هاي مؤثري دارد.

خشم يعني "كنترل خودت را از دست بده تا كنترل ديگران را به دست بگيري".

وقتي خشمگين مي شويم و پرخاشگري مي كنيم، در واقع شيوه اي را انتخاب مي كنيم تا ديگران را وادار كنيم، كاري را كه از آنها مي خواهيم انجام بدهند. اين شيوه اي است كه ما در دنياي مبتني بر كنترل بيروني آموخته ايم.