نفاس خونى است که زن در وقت زایمان یا بعد از آن قبل از گذشت ده روز از هنگام زایمان مىبیند، هر چند جنین سقط شده باشد [و به زنی که چنین خونی را ببیند نفساء میگویند].[1] در کتابهای فقهی برای آن احکامی ذکر نمودهاند، از جمله:
1. کارهایی که بر حائض حرام است، بر نفساء هم حرام است و آن چه بر حائض واجب و مستحبّ و مکروه است، بر نفسا هم واجب و مستحبّ و مکروه مىباشد.[2]
2. نمازهایى که زن در زمان نفاس نخوانده قضا ندارد، ولى قضاى روزههاى نگرفته را باید بگیرد.
3. طلاق دادن زنى که در حال نفاس مىباشد باطل است و نزدیکى کردن با او حرام مىباشد و اگر شوهرش با او نزدیکى کند احتیاط واجب[3] آن است به دستورى که در احکام حیض گفته شده کفّاره بدهد.[4]
4. وقتى زن از خون نفاس پاک شد، باید غسل کند و عبادتهاى خود را بهجا آورد. و اگر دوباره خون ببیند چنانچه روزهایى که خون دیده با روزهایى که در وسط پاک بوده، روى هم ده روز یا کمتر از ده روز باشد، تمام آن نفاس است و اگر روزهایى که پاک بوده روزه گرفته باشد، باید قضا نماید.[5]
5. چنانچه زن پس از گذشت ده روز از زایمان باز هم خونى ببیند، محکوم به استحاضه است، و باید به احکام استحاضه عمل نموده و عبادتهاى خود را انجام دهد.[6]
جهت آگاهی از احکام زن حائض، میتوانید به نمایه های زیر مراجعه نمایید:
نمایه 954: (تکلیف حائض در دوران قاعدگی)
نمایه 3983: (ورود به مسجد در حال جنابت یا حیض)
نمایه 5938: (قرائت قرآن جنب و حائض)
[1]. امام خمینى، تحریر الوسیلة، ج 1، ص 60، مؤسسه مطبوعات دار العلم، قم، چاپ اول، بی تا.
[2]. امام خمینى، توضیح المسائل (محشّى)، ج 1، ص 300، م 513، دفتر انتشارات اسلامى، قم، چاپ هشتم، 1424ق.
[3]. آیات عظام گلپایگانى، اراکى، فاضل، مکارم، زنجانى، صافى، نورى: «احتیاط مستحبّ ..».
[4]. توضیح المسائل (محشّى)، ج 1، ص 300، م 514؛ آیات عظام خوئى، تبریزى، سیستانى: «کفاره ندارد».
[5]. همان، م 515؛ آیات عظام مکارم و شبیری: «روزهایى که در وسط پاک بوده عباداتش صحیح است»؛ آیات عظام سیستانى، گلپایگانى، صافى: «بنا بر احتیاط واجب روزهایى را که خون دیده نفاس قرار دهد و در روزهایى که در بین پاک بوده آن چه را بر نفساء حرام است ترک کند و عبادتهاى خود را به جا آورد». آیت الله سیستانی: «و اگر خونى که آخر دیده، از ده روز تجاوز کرد باید مقدارى از آن را که در ده روز دیده، نفاس و آن چه بعد از آن است، استحاضه قرار دهد»؛ ر.ک: همان، ص 301.
[6]. گلپایگانى، سید محمد رضا، مجمع المسائل، ج4، ص 56، دار القرآن الکریم، قم، دوم، 1409 ه ق.
