صبر و مقاومت

اسلامی جایگاهی بس رفیع، به بلندای "رأس ایمان" دارد و بدون آن اثری از ایمان باقی نخواهد ماند. این بدان جهت است که از نظر دین اسلام، تکامل تنها در ایمان و اندیشه نیست که جایگاه آن قلب یا مغز معرفی شود و بتوان آن را در گوشه ای از کلیسا یا در کنج خلوتی و در ساعاتی خاص، به دست آورد- آن گونه که بعضی مکاتب می پندارند- بلکه این مسیر علاوه بر ایمان و اندیشه، در سایه سار عمل و حرکت به دست می آید. در سیر به سوی سرچشمه های استعداد انسانی، موانعی پیش روی مسافران کوی دوست قرار می گیرد که برداشتنش محتاج "صبر" است. صبری که در این مسیر قرینِ "بصیرت" گردد و با هرگونه انگیزه ی منحرف کننده، مقابله کند. این سخن روشن می کند که تفاوت دریافت صحیح از روایات با برداشت غلطِ نابصیران از صبر، از زمین  تا آسمان است به اندازه ی تفاوت ماهِ من تا ماه گردان.^[1]