انسان ذاتاً عجول است: " خلق الانسان من عجل ". به محض اینکه چیزی را دید می خواهد و همین که به چیزی امید بست، به انتظار می نشیند. آن چه مهم است تحمل تپش های پراضطراب انتظار و از یاد نبردن طلوع خورشید است. امام علی علیه السلام می فرماید:

 " من صبر نال المنی " هرکس شکیبایی ورزید، به آرزویش می رسد.^[1]