تداوم لذت عشق

عزیز من!

زندگی را تفاوت نظرهای ما می سازد و پیش می برد نه شباهت هایمان، نه از میان رفتن و محو شدن یكی در دیگری؛ نه تسلیم بودن، مطیع بودن، امر بر شدن و دربست پذیرفتن.

من زمانی گفته ام: « عشق، انحلال كامل فردیت است در جمع ». حال نمی خواهم این مفهوم را انكار كنم؛ اما اینجا سخن از عشق نیست، سخن از زندگی مشترك است، كه خمیر مایه ی آن می تواند عشق باشد یا دوست داشتن یا مهر و عطوفت یا تركیبی از اینها، و در هر حال، حتی دو نفر كه سخت و بی حساب عاشق هم اند، و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است، واجب نیست كه هر دو، صدای كبك، درخت نارون، حجاب برفی، قله ی علم كوه، رنگ سرخ، بشقاب سفالی را دوست داشته باشند – به یك اندازه .