مقالات پزشکی

فصل بهار که به نیمه اش می رسد، نوبرانه ترش و گرد و سبز آن به بازار می آید و کمتر کسی می تواند در مقابل زیبایی و طعم دوست داشتنی اش مقاومت کند. بر

اساس متون قدیمی، نژاد گوجه سبز قدمت ۲۰۰۰ ساله دارد و چینی ها اولین کسانی بودند که به کشت آن اقدام کردند. این میوه خوشمزه به میزان قابل توجهی ویتامین

C، اسیدمالیک، اسیدسیتریک دارد. 

گوجه سبز اثراتی شامل کاهش فشار و چربی خون، حذف رسوبات از خون و تنظیم عملکرد معدوی و روده ای دارد و باعث تعادل اسید و باز در جریان خون می شود، از این

رو می تواند در درمان حالت اسیدی خون مفید باشد. این میوه اثرات قابل توجهی در جلوگیری از پیری سلول و سرطان دارد. اسید بنزوئیک، ترکیبی است با خاصیت

ضدمیکروبی که به طور طبیعی در گوجه سبز وجود دارد. همچنین، بعضی از تحقیقات بیانگر خاصیت ضد قارچی و ضد باکتریایی این میوه هستند.

این میوه ترش مزه می تواند در درمان تومورها موثر باشد و به دلیل وجود اسیداسکوربیک (ویتامینC)، خوردن آن به افراد مبتلا به نقرس توصیه می شود. ضمن این که چون

حاوی پیش ساز ویتامین A است، برای کمک به درمان شب کوری و رشد کودکان (در صورت مصرف تمام مواد غذایی دیگری که مورد نیاز بدن آن هاست) مفید است. گوجه

سبز ویتامین هایB وC دارد و به همین خاطر برای آرامش اعصاب هم مفید است، البته مصرف زیاد آن حالتی از حساسیت موقت را در دهان و دندان ها ایجاد می کند. هر

صد گرم گوجه سبز ۳۰ کیلوکالری انرژی دارد.گوجه سبز به صورت تازه و پخته در خورش ها مصرف می شود، البته مصرف بیش از حد گوجه سبز ممکن است معده را با

مشکل مواجه کند.