دکتر احمد حلت:

صبح روز بعد زودتر از بقیه از خواب بیدار شدم . به کنار ساحل رفتم و کمی قدم زدم . در ساحل یکی از مسافرین هتل را دیدم که به دریا خیره شده بود و انگار در افق دنبال چیزی میگشت . یک آقای میانسال بود و به شکل غریبی انگشت اشاره‌اش را نزدیک بینی‌اش می‌برد و سپس تا می‌توانست از خود دور می‌کرد . کنارش ایستادم و از او پرسیدم چه می‌کند؟
با خنده سلامی کرد و گفت: "ورزش چشم"
بعد برایم تعریف کرد که از چهل‌سالگی دید چشمانش به خاطر پیر چشمی کم شده است . چون از عینک خوشش نمی‌آمده،تصمیم گرفته تا از روش‌های به قول خودش مغزافزاری دید چشمانش را بهبود بخشد . برای همین ورزش چشم را انتخاب کرده است . با حوصله برایم گفت که هر کره چشم ما دارای عضلاتی برای حرکت راست و چپ و بالا و پائین و دورانی است و این عضلات نیاز به تقویت دارند . در عین حال نباید زیاد قوی شوند طوریکه به کره چشم که ژله‌ای است فشار آورند . از سوی دیگر باید مغز هم بتواند خود را با وضعیت جدید کره چشم انطباق دهد . برای همین باید به مغز دیدن دوباره با چشم جدید که البته ورزیده هم شده را یادداد . به همین خاطر با تمرکز روی نوک انگشتان و عقب و جلو بردن آن و سپس نگاه به افق و استراحت دادن به عضلات چشم و انجام این تمرین دوباره در روز، دید چشمانش را بهتر ساخته و الان مثل گذشته و ایام جوانی می‌تواند فواصل دور و نزدیک را با وضوح نسبتا خوب ببیند .
از همت و تلاشش برای مقابله با پیری خوشم آمد . چندبار با او تمرین کردم و تغییر محسوسی ندیدم . او می‌گفت :" اینکار باید چندین ماه با مداومت تکرار شود!"
حرفش را باورکردم و پس از مدتی قدم زدن در ساحل و تماشای امواج زیبای دریا به هتل برگشتم .

📚الماس حلت(از خاطرات احمد حلت)