🍃🌼🍃🌼🍃🌼🍃🌼🍃🌼🍃
🌼🍃🌼
🍃🌼
🌼
میگویند...

چشمي که دائم عيب هاي ديگران رو ببينه، 
اون عيب رو به ذهن منتقل مي کنه 
و ذهني که دائما با عيب هاي ديگران درگيره، 
آرامش نداره، 
درونش متلاطم و آشفته است...

در عوض چشمي که ياد گرفته 
هميشه زيبايي ها رو ببينه، 
اول از همه خودش آرامش پيدا مي کنه. 
چون چشم زيبابين عيب هاي ديگران رو نمي بينه 
و دنياي درونش دنياي قشنگي هاست...