پاسخ به:عزاداری بدعت یا سنت؟؟؟
جمعه 7 آبان 1395 9:56 PM
زيد بن حارثه از فرماندهان جنگ موته بود كه به دستور رسول خدا (صلى الله عليه وآله) و به همراهي جعفر بن أبي طالب، و عبد اللّه بن رواحه، رهبري جنگ را به عهده گرفت. زماني كه خبر شهادت او اعلام شد، رسول خدا (صلى الله عليه وآله) به منزل وي رفتند. دختر زيد با ديدن پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) بغض، گلويش را گرفت و بلند بلند گريه كرد، پيامبر هم گريه كرد، سؤال كردند، چرا گريه ميكنيد؟ فرمود: علاقه و محبّت دوست به دوست است. [22]
ابراهيم تنها پسرى بود كه در مدينه نصيب رسول خدا (صلى الله عليه وآله) شد، اما در يك سالگى درگذشت و پدر را در غم فقدان خويش به سوگ نشاند. آن حضرت در مرگ فرزند خردسالش گريان بود كه عبد الرحمان بن عوف از گريه حضرت تعجّب كرد، عرض كرد: «وأنت يا رسول اللّه؟»؛ «آيا شما هم در مرگ فرزند گريه ميكنيد؟» حضرت فرمود: «اي پسر عوف، اشك ريختن در مرگ فرزند لطف و رحمت خداوند است» سپس فرمود:
«إنّ العين تدمع، والقلب يحزن، ولانقول إلّا ما يرضي ربّنا، وإنّا بفراقك يا إبراهيم لمحزونون»؛[23] «چشم گريه ميكند، و دل غمگين و محزون ميشود، ولي سخني نميگوييم مگر آنچه كه خدا را راضي كند، اي ابراهيم ما در فراق تو محزون و غمگين هستيم»
پس از درگذشت حضرت عبدالمطلب، رسول خدا (صلى الله عليه وآله) بر جد عزيزش گريست؛ ام ايمن مىگويد:
«پيامبر را ديدم كه در زير جنازه عبدالمطلب راه مىرفت و مىگريست»[24]
