پاسخ به:عزاداری بدعت یا سنت؟؟؟
جمعه 7 آبان 1395 9:53 PM
لغت شناسان، بدعت را وجود و اختراع چيزي ميدانند كه قبلاً وجود نداشته و از آن اثري نبوده است، چنان که جوهرى مىنويسد: «البدعه إنشاء الشيء لا على مثال سابق، واختراعه وابتكاره بعد أن لم يكن»[3]؛ «بدعت به معناى پديد آوردن چيز بىسابقه و عمل نو و جديدى است كه نمونه نداشته باشد»
معنای بدعت که در دین مورد بحث قرار می گیرد، عبارت از هرگونه افزودن و یا کاستن در دین به نام دین می باشد، كه شارع و آورنده دين، آن را ابداع و ايجاد نكرده و رضايت به آن نداشته باشد، چنان که ابن حجر عسقلانی می گوید: «هر چیز جدیدی که ریشه شرعی نداشته باشد، در عرف شرع، بدعت نامیده می شود و هر چه که ریشه و دلیل شرعی داشته باشد بدعت نیست»[4] این تعریف را بسیاری از بزرگان اهل سنت نیز ذکر کرده اند. [5]
علماء شیعه نیز مانند تعریف فوق را ذکر کرده اند، چنان که سيّد مرتضى از متكلّمان و فقهاي نامدار شيعه در تعريف بدعت مىگويد: «بدعت افزودن چيزى به دين و يا كاستن از آن با انتساب به دين مىباشد»[6] طريحى نیز مىگويد: «بدعت، كار تازهاى در دين است كه ريشه در قرآن و شريعت ندارد و به خاطر اين بدعت ناميده شده كه گوينده بدعت آن را ابداع كرده و به وجود آورده است» [7]
سيره عملي پيامبران بزرگ الهي، بدون شك دلالت بر مشروعيّت آن عمل است. قرآن کریم نیز اقتدا و تأسّي به آنان و پيروي از روش آنان را بر همگان واجب فرموده است. [8] بنابراين، نقل وگزارش بخشي از زندگي پيامبران كه مربوط به تأثّرات روحي آنان هنگام روبرو شدن با حوادث تأثّر برانگيز ميشود، ميتواند ما را در رسيدن به پاسخي قانع كننده كمك كند. در این جا به نمونه هایی اشاره می کنیم:
