پاسخ به:یادنامه شهدای روحانی
سه شنبه 14 دی 1389 3:20 PM
عنوان : غلامحسين نام آور
|
غلامحسين نام‌آور
طلبه شهيد غلامحسين نام‌آور فرزند محمود، در اول دي ماه سال 1341 در قريه بندرسر رودبار از توابع شهر تهران و در ميان خانواده‌اي شريف و مذهبي، چشم به جهان هستي گشود. وي از همان آغاز کودکي با تربيت پدر و مادر مومن خود با آل محمد مصطفي(ص)و ائمه اطهار انس گرفت و عاشقي پيشه کرد.به واسطه شغل پدر هر يک از مقاطع تحصيلي را در يکي از شهرهاي ميهن اسلامي با موفقيت سپري کرد و سرانجام پس از طي دوره راهنمايي با کسب اجاه از پدر براي فراگيري علوم و معارف اسلامي در شهر سمنان،وارد مدرسه علميه شد و از محضر اساتيد بزرگواري چون آيات عظام حاج شيخ محمد علي عالمي و آقاي شاهچراغي بهره گرفت. وي در سال 56 به سبب انتقال پدر به تهران براي ادامه تحصيل راهي شهرستان قم شد و نزد آيت الله حسين نوري همداني به تلمذ پرداخت. اوقات فراغت از تحصيل را به فراگيري علوم قرآني پرداخت و براي جوانان کلاسهاي احکام و آموزش قرآن تشکيل داد. با شکوفايي انقلاب اسلامي با شرکت در راهپيمائيها و تظاهرات شهرستان قم،در کنار ياران انقلاب قرار گرفت و بدين وسيله در تکثير و توزيع اعلاميه‌ها و نوارهاي سخنراني حضرت امام خميني(ره)و ارسال آن به تهران فعاليت چشمگيري نشان داد.او فرزند خرداد ماه 1342 بود و از سربازان امام(ره) و بدين سبب علاقه وافري به پير و مراد خود روح الله داشت و همين امر موجب شد تا عکسهاي متعددي از امام را هميشه همراه داشته باشد. در يکي از روزهاي اعزام خود از تهران به قم توسط مأمورين پاسگاه پليس راه قم مورد ظن قرار گرفت و پس از تفتيش وسايل شخصي اش بازداشت شد. وي پس از رهايي از بازداشت پليس راه به صف تظاهر کنندگان شهر خون و قيام پيوست و در پيروزي انقلاب فعالانه شرکت داشت.به هنگام اعتصاب و تعطيلي حوزه‌هاي علميه قم به روستاي زادگاه خويش سفر کرد و در آن محل به نشر فرهنگ ناب انقلاب و دين مبين اسلامي پرداخت وجوانان را همراه خود کرد. کلاسهاي آموزش قرآن و احکام او و سخنرانيهاي افشاگرانه اش در موردحکومت سفاک پهلوي، روح تازه‌اي در کالبد روستائيان زادگاهش دميد با وجود سرماي فصل زمستان و برف و يخبندان راهپيمايي و تظاهرات کم نظيري را هدايت کرد.
شهيد نام آور پس از مراجعت مجدد به قم در مدرسه علميه امام صادق(ع) ثبت نام کرد و با تمام توان به يادگيري علوم حوزوي پرداخت. در زمان اوج گيري تظاهرات و رو در رو شدن امت شهيد پرور با رژيم ستمشاهي در اثر حمله مزدوران و تير اندازي به سوي مردم،وي مورد اصابت گلوله قرار گرفت. در ساعت سه بعد از ظهر روز دهم آبانماه سال 1357 به لقاءدوست شتافت و پيکر مطهرش پس از انتقال به تهران در بهشت زهرا(س)آرام گرفت.
روحش شاد و راهش پر رهرو باد |
