مشاعره رضوی

از خــــــــواب وقتی که صـــــبح برمی خیزم

چشــــمم به آفتاب نگاه تو روشـــــن است

بهر وضو کفایت است مرا قطره ای ز عشق

زیرا که جوششش از آب هم فزون تر است

با یک توجــــهی شروع می شود نماز من

اینجا اذان صــــبح زمانــش افـــق تر است

خــــوش باش ای دلم کنار حـــریم عشق

در این دیار خـــــزان هم چو گلشن است