پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله) ضمن تاکید بر عظمت شب قدر، وجود این شب را غایت و نهایت لطف خدا به امت خویش معرفی می نمودند و فرمودند:
«به امت من در ماه رمضان پنج چیز داده شده که به امت هیچ پیغمبری پیش از من داده نشده است.
اما عطای اول: هر گاه شب اول ماه رمضان فرا رسد خداوند به سوی بندگان نظر می کند و کسی که خدا به او نظر کرده تا ابد عذاب نمی شود.
دوم: بوی بد دهان آنان که در نزد خدا شب زنده داری می کنند، خوشبوتر از بوی مشک می شود.
سوم: ملائکه برای ایشان در شب و روز استغفار می کنند.
چهارم: همانا خداوند عزوجل به بهشت خویش امر می کند که استغفار کند و تزیین شود برای بندگان. پس وقتی نزدیک است که سختیهای دنیا آنها را در خود فرو برد آنها به سوی بهشت و کرامت من می روند.
پنجم: پس هر گاه شب آخر فرا رسد خداوند همه بندگان را می آمرزد.
مردی گفت: یا رسول اللّه در شب قدر چه می شود؟
پیامبر(ص) فرمودند: مگر نمی دانی که کارگران هر گاه کارشان تمام شود، مزد به آنها می دهند.»
منبع: محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، بیروت، مؤسسة الوفاء، 1404 ق، ج96، ص367.
قدر، نهایت لطف خدا
