پاسخ به: نماز در نهج البلاغه
دوشنبه 27 اردیبهشت 1395 1:38 AM
طوبى لنفس أدت الى ربها فرضها، و عركت بجنبها بؤسها، و هجرت فى الليل غمضها، حتى اذا غلب الكرى عليها افترشت أرضها، و توسدت كفها، فى معشر أسهر عيونهم خوف معادهم، و تجافت عن مضاجعهم جنوبهم، و همهمت بذكر ربهم شفاههم، و تقشعت بطول استغفارهم ذنوبهم، (أولئك حزب الله، ألا ان حزب الله هم المفلحون(.
خوشا به حال كسى كه وظيفه خويش را نسبت به پروردگارش ادا كند و مشكلات زندگى را تحمل كرده و ناملايمات را بر خود آسان گيرد و خواب را از ديدگان بشويد و اگر خواب بر او غلبه كرد، زمين را بستر خويش سازد و دستش را بالش. آنان كه خوف قيامت چشمانشان را بيدار نگاه داشت و پهلوهايشان را از خوابگاه دور ساخته و همواره لب هايشان را بيدار نگاه داشت و پهلوهايشان را از خوابگاه دور ساخته و همواره لب هايشان به ذكر پروردگار در حركت است و گناهانشان از بسيارى استغفار زدوده شده است. آنان حزب و گروه خدا هستند، بدانيد كه گروه خدا رستگاران اند.)28
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیله‌سین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
