پاسخ به: توبه در نهج البلاغه
یک شنبه 26 اردیبهشت 1395 11:14 PM
ان من عزائم الله فى الذكر الحكيم... أنه لا ينفع عبدا و ان أجهد نفسه و أخلص فعله أن يخرج من الدنيا، لاقيا ربه بخصلة من هذه الخصال لم يتب منها: أن يشرك بالله فيما افترض عليه من عبادته، أو يشفى غيظه بهلاك نفس، او يَعُرّ بأمر فعله غيره، أو يستنجح حاجة الى الناس بأظهار بدعة فى دينه، أو يلقى الناس بوجهين، أو يمشى فيهم بلسانين.
از جمله حكم هاى قطعى خدا در قرآن حكيم... اين است كه بنده چنانچه با يكى از اين اعمال خدايش را ملاقات كند و از آنها توبه نكرده باشد هر چند (در انجام اعمال نيك) خود را به زحمت انداخته و عملش را خالص كرده باشد سودى نمى برد، در عبارت و پرستش خدا كه بر او واجب كرده است شرك ورزيده باشد، يا آتش خشم خويش را با كشتن كسى فرونشانده باشد، يا كارى را كه خود كرده است به ديگرى نسبت دهد (و او را بدان متهم سازد) يا براى رسيدن به نياز و خواسته خود از مردم بدعتى در دين پديد آورد، يا با مردم دورو و يا دو زبان باشد.16
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیله‌سین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
