آلاچیق

عشق، اگر چه می سوزاند، اما جلای جان نیز هست.

لحظه ها را رنگین می کند، سرخ. خون را داغ می کند.
آفتاب است.
فراز و فرود جان.
کوهستانی افسانه ایست.

کشف تازه ای از خود در خود.
ریشه های تازه در قلب به جنبش و رویش آغاز می کنند.

تا کی جای باز کند و بروید و بماند،
چیزی ناشناخته است.

چگونه اما عشق می آید؟
من چه می دانم؟؟

نسیم را مگر که دیده است؟
غرش رعد را چه کسی پیش از غرش شنیده است؟
چشمِ کدام سر، تاب باز نگاه آذرخش داشته است؟

از کجا می روید؟
در کجا جان می گیرد؟
در کدام راه پیش می رود؟ رو به کدام سوی؟

چه می دانم؟

دیوانه را مگر مقصدی هست؟
بگذار جهان بر آشوبد...!


از کتاب: کلیدر
"محمود دولت آبادی"