آلاچیق

اسب ها هرگز با هم مسابقه نمی دهند.
ما انسان ها هستیم که آن ها را به مسابقه می کشیم.
اسب ها هنگامی که آزاد و سرمستند به سرعت بادها می دوند.

زنبورهای عسل نیز از هم پیشی نمی گیرند،
همگی از گل ها کام دل برمی گیرند و در پایان نیز کمتر از شهد گل نمی آفرینند.

پرندگان نیز در زمان پرواز از هم جلو نمی زنند، ولی همه ی آن ها به اوج می رسند.

ما انسان ها نیز گله وار آفریده نشده ایم که با هم مسابقه ی زندگی دهیم،
ما تک تک به وجود آمده ایم تا زیست کنیم و به اوج های لایتناهی برسیم...!


از کتاب: تنها دویدن
"نادر خلیلی"