پاسخ به:اشعار دفاع مقدس
یک شنبه 19 اردیبهشت 1395 3:36 PM
درد پرواز را
آسمان ها بر دوش می کشند
وقتی از برابر عکس تو می گذریم
که آرام
در آن فرصت صمیمی غروب
پرنده ای شدی سبکبال
و آسمان
آرامشی که بر گردن آویختی
تا کی....تا کجا
این شانه های صبور
در عزای تو
رویای تابوت ها را بگریند
باید روزی بیایی
و شمشیرت را
که در فاجعه به خاک افتاده
برداری
چشم هایت ابدیت را
از آن جاده ی غمگین غروب
انتظار می کشند
آن جاده ی غمگین غروب
که غبار تو را
و آخرین خاطرات سبز را بلعید
قطاری به رنگ نسیم
لبخند تو بود که محو می شد
و سرگردانی مرا
تا سال های سکوت و صبر
در هزار شب بی انتها
فریاد می کرد
قطار دورتر میشد و تو
شهیدتر از همیشه
بر کرانه ی کوه های خونین
غروب می کردی
