آداب باطني نماز

آداب باطني نماز

قَالَ النبي صلي الله عليه و آله : صَلِّ‏ صَلَاةَ مُوَدِّعٍ‏ فَإِنَّ فِيهِ الْوُصْلَةَ وَ الْقُرْبَي‏.
پيامبر صلي الله عليه و آله فرمود: نماز بخوان همچون كسي كه مي‌خواهد از نماز وداع كند چون در آن نماز رسيدن و قرب به خداست. (بحارالانوار، ج75، ص 200؛ مصباح الشريعة، ترجمه: مصطفوي، ص 321)    

قَالَ اميرالمؤمنين علي عليه السلام : تَعَاهَدُوا أَمْرَ الصَّلَاةِ وَ حَافِظُوا عَلَيْهَا وَ اسْتَكْثِرُوا مِنْهَا وَ تَقَرَّبُوا بِهَا فَإِنَّهَا كانَتْ عَلَي الْمُؤْمِنِينَ كِتاباً مَوْقُوتا.
امام علي عليه السلام فرمود: نماز را بر عهده گيريد وآن را حفظ كنيد. زياد نماز بخوانيد و با آن به خدا تقرب جوييد، زيرا نماز دستوري است كه در وقت‌هاي خاص بر مومنين واجب شده است. (نهج‌البلاغه (صبحي صالح)، ص 316؛ وسائل الشيعه، ج4، ص30؛ بحارالانوار، ج 79، ص 224)    

قَالَ الصادق عليه السلام : إِذَا اسْتَقْبَلْتَ‏ الْقِبْلَةَ فَآيِسْ مِنَ الدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا وَ الْخَلْقِ وَ مَا هُمْ فِيهِ وَ فَرِّغْ قَلْبَكَ عَنْ كُلِّ شَاغلٍ يَشْغَلُكَ عَنِ اللَّهِ تَعَالَي‏.
امام صادق عليه السلام فرمود: هنگامي كه براي نماز به جانب قبله ايستادي، دنيا و آنچه در آن است و مردم و آنچه را كه به آن مشغولند را فراموش كن و قلب خود را از هر گونه سرگرم كننده‏اي كه تو را از خدا باز دارد، فارغ ساز. (مصباح الشريعه، ص 87؛ مستدرك الوسائل، ج 4، ص 95؛ بحارالانوار، ج 81، ص 230)    

قَالَ رسول الله صلي الله عليه و آله : لَيْسَ لَكَ مِنْ صَلَاتِكَ إِلَّا مَا أَحْضَرْتَ‏ فِيهِ‏ قَلْبَكَ.
رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: بهره‏اي براي تو از نماز نيست مگر به مقداري كه در آن حضور قلب داري. (عدة الداعي و نجاح الساعي، ص 181؛ بحارالانوار، ج 81، ص 259)    

قَالَ اميرالمؤمنين علي عليه السلام : مَنْ‏ أَتَي‏ الصَّلَاةَ عَارِفاً بِحَقِّهَا غَفَرَ اللَّهُ لَه‏.
امام علي عليه السلام فرمود: كسي كه نماز به جا آورد در حالي كه عارف به حق آن باشد، خداوند او را مي‌آمرزد. (تحف العقول، ص 117؛ بحارالانوار، ج 79، ص 207)    

قَالَ النبي صلي الله عليه و آله : رَكعَةٌ مِن‏ عالمٍ‏ باللَّهِ خَيرٌ مِن أَلفِ رَكعَةٍ مِن مُتجاهلٍ بِاللَّه.
پيامبراكرم صلي الله عليه و آله فرمود: يك ركعت نماز كسي كه عارف به خدا باشد، بهتر از هزار ركعت نماز كسي است كه از خدا غافل باشد. (نهج‌الفصاحه، ص504)