یاد مرگ و معاد در قرآن

قرآن کریم می فرماید: کلُّ نَفْسٍ ذٰائِقَةُ اَلْمَوْتِ وَ نَبْلُوکمْ بِالشَّرِّ وَ اَلْخَیرِ فِتْنَةً وَ إِلَینٰا تُرْجَعُونَ
هر انسانی طعم مرگ را می چشد! و شما را با بدیها و خوبی ها آزمایش می کنیم؛ و سرانجام بسوی ما بازگردانده می شوید!انبیاء/35

تفسیر
سپس قانون کلی مرگ را در باره همه نفوس، بدون استثناء چنین باز گو می کند: «هر انسانی طعم مرگ را می چشد» (کلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ).بعد از ذکر قانون عمومی مرگ این سؤال مطرح می شود که هدف از این حیات ناپایدار چیست و چه فایده ای دارد؟قرآن در دنباله همین سخن می گوید: «و شما را با بدیها و خوبیها آزمایش می کنیم، و سر انجام به سوی ما باز گردانده می شوید» (وَ نَبْلُوکمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیرِ فِتْنَةً وَ إِلَینا تُرْجَعُونَ). البته آزمایش به وسیله بلاها سخت تر است. جایگاه اصلی شما این جهان نیست، بلکه جای دیگر است؛ شما تنها برای دادن امتحانی در اینجا می آیید و پس از پایان امتحان و کسب تکامل لازم به جایگاه اصلی خود که سرای آخرت است خواهید رفت. [1

پیام ها
1- گرچه خیر و شر، هر دو ابزار آزمایش اند، ولی آزمایش با تلخی ها مناسب تر است. «نَبْلُوکمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیر» (شاید تقدّم «شرّ» نیز به همین مناسبت باشد)
2- آزمایشات الهی سخت و مهم است. نَبْلُوکمْ... فِتْنَةً
3- با مرگ، نیست و نابود نمی شویم. «إِلَینا تُرْجَعُونَ»[2]

پی نوشت ها
[1] مکارم شیرازى، ناصر، برگزیده تفسیر نمونه، ج3، ص168
[2] قرائتى، محسن، تفسیر نور، ج5، ص449