اجماع مسلمين

اگر مقصود از اجماع واتفاق، شيعه باشد که محتاج به ذکر نيست وهمه مى دانند که از ضروريات مذهب اماميه ظهور قائم آل محمد فرزند حضرت امام حسن عسکرى (عليه السلام) است. واگر مقصود اتفاق عامّه مسلمين (از شيعه وسنى) باشد براى اثبات آن، عبارت يکى از متتبع ترين علماى اهل سنت، علامه معتزله ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه (طبع مصر، ج2، ص535) کافى است که مى گويد:
(قد وقع اتفاق الفريقين من المسلمين أجمعين على ان الدنيا والتکليف لا ينقضى الا عليه =اتفاق سنى وشيعه بر اين است که دنيا وتکليف، منقضى وتمام نشود مگر بر آن حضرت ـ يعنى بعد از ظهور آن حضرت ـ).(12)
کسانى که در تاريخ تتبع دارند مى دانند که ظهور مصلح منتظر ومهدى آل محمد ـ عليه الصلاة والسلام ـ آنچنان مورد اتفاق ومسلّم نزد تمام مسلمين بوده که از همان قرن اوّل هجرى تا حال در مقام ردّ ادعاى افرادى که ادعاى مهدويّت کردند يا اين ادعاء را به آنها نسبت دادند، اصل ظهور قائم آل محمد (عليه السلام) را کسى انکار نکرد، زيرا بر خلاف اجماع مسلمين وانکار اخبار قطعى صادر از پيغمبر (صلى الله عليه وآله وسلم) بود. بلکه در مقام ردّ آنها به فاقد بودن اوصاف وعلاماتى که براى مهدى موعود در اخبار واحاديث مذکور است استناد مى جستند.
چنانچه چهار نفر از بزرگان علماى مذاهب چهارگانه اهل سنت، ابن حجر شافعى مؤلف (القول المختصر) وابوالسرور احمد بن ضياء الحنفى ومحمد بن احمد مالکى ويحيى بن محمد حنبلى در جواب استفتائى که از ايشان شده ودر باب13 از کتاب (البرهان فى علامات مهدى آخر الزمان) عين فتاواى آنها را نقل کرده، همين روش را انتخاب نموده وبه صحت اصل ظهور مهدى در آخر الزمان واينکه عالم را پر از عدل وداد کند وعيسى به آن حضرت اقتدا نمايد واوصاف ديگر آن حضرت، رسماً فتواى محکم ومستدل وقاطع داده اند حتى شاعر بنى اميه حکيم بن عياش کلبى نيز در ردّ نسبتى که به جناب زيد بن على بدون رضايت آن جناب داده شده بود (واو را مهدى خوانده بودند) گفته:
(ولم أر مهدياً على الجذع يصلب).(13)
مقصودش اين است که آن مهدى که ظهور مى کند مستولى بر ممالک وفاتح کشورها مى گردد وعدل وداد را بسط مى دهد، پس چگونه ممکن است جناب زيد که مصلوب شد مهدى باشد.

- پاورقی -

(12) سخنان چهار نفر ديگر از علماى معروف اهل سنّت را چون در يکى از فصلها ومقالات آينده نيز ذکر شده حذف کرديم به آن مقاله مراجعه شود.
(13) طبق رواياتى که ابن حجر عسقلانى شافعى در (الاصابه)، ج1، ص395. از (فوائد کواکبى) روايت کرده، حکيم بن عياش نامبرده به سبب نفرين حضرت صادق (عليه السلام) به وضع عجيبى هلاک شد.