اسم من «گل طاووسي» است!
چهارشنبه 8 دی 1389 6:05 PM
| فارسي من گل طاووسي است و با گل پر طاووسي فرق بسيار دارم. اعراب به من «رتم وست الخديجه» گويند. در بعضي از كتب مرا بذسقان ناميدهاند. چون تعداد برگ در گياه من كم است، به اين جهت همه مرا بدون برگ ميدانند و ساقههاي سبز من كار برگ را انجام ميدهند يعني هنگام روز، گاز كربن هوا را گرفته اكسيژن پس ميدهد در اكثر خانهها و گلخانهها گياه مرا به علت داشتن گلهاي درشت خوشهاي، به عنوان يك گل زينتي ميكارند. رنگ گلهاي من طلايي است، گلهاي من داراي نوش فراوان است ولي زنبور عسل كمتر به سراغ آن ميآيد. گل و دانههاي من داراي اثر سمي هستند و از آنها در صنعت داروسازي چند نوع داروي مفيد كه يكي از آنها اسيارتئين نام دارد ميگيرند، يكي از داروهاي مفيد براي قلب است، دانههاو گل من به مقدار كم پيشابآور و مسهل ميباشد، و اين خاصيت در دانههاي من بيشتر است. از دمكرده هشت در هزار گل من فقط يك قاشق ميتوان نوشيد و در شبانه روز بيش از دو قاشق جايز نيست، و نميتوان بدون اجازه پزشك از آن استفاده كرد. از ساقههاي گياه من اليافي به دست ميآيد كه با آن ميتوان طناب و پارچههاي ضخيم بافت. در جنگلهاي قرهداغ نوعي از گياه من ميرويد كه به آن گل طاووسي پاكوتاه ميگويند. سه گرم دانههاي آن قيآور و كشنده اقسام كرم معده و مخرج جنين مرده است، ولي هرگز بدون اجازهي پزشك نبايد از آن استفاده نمود. گل و دانههاي آن ادرار را زياد ميكند و معرق است، و براي معالجه اسهال خوني به وسيلهي پزشكان تجويز ميشود، و براي سياتيك نافع است. خوردن يكي دو دانه آن چند روز متوالي توليد اسهال ميكند، و براي رفع دمل مفيد است. گل پر طاووسي چنانچه گفتيم، گل پر طاووسي با گل پر طاووسي فرق دارد، اين گل از خانواده گلهاي مركب بوده و به آن پريمور هم ميگويند، زادگاه اوليه آن نواحي گرمسيري است. ولي امروزه به عنوان يك گل زينتي در ايران و ساير كشورهاي جهان پرورش مييابد. گلهاي آن مانند ساير مركبات از جمع چندين گلچه تشكيل ميشود و گياه آن داراي شيرابه است. تاكنون روي خواص دارويي آن مطالعه نشده است. |
||
|
