رسانه های انقلابی

حسن پاکروان

حسن پاکروان در سال ۱۲۹۰ در تهران به دنیا آمد. پدر او فتح‌الله پاکروان از دولتمردان رضاخانی بود که در زمان فاجعه قتل عام مسجد گوهر شاد، استانداری خراسان را به عهده داشت.
حسن پاکروان تحصیلات نظامی خود را در دانشکده‌های پوآتیه و فونتن پلو فرانسه به پایان رسانید و در سال ۱۳۱۲ به ایران بازگشت. مدت‌ها به عنوان مربی دانشکده افسری اشتغال داشت. در سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ افسر ستاد ارتش و در سالهای ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۴ فرمانده پادگان بوشهر و افسر انتظامات بنادر جنوب بود. پاکروان در سال‌های ۱۳۲۵ تا ۱۳۲۷ افسر رکن دوم ستاد ارتش گردید و در سال‌های ۱۳۲۸ تا ۱۳۲۹ وابسته نظامی ایران در پاکستان شد. پس از بازگشت به ایران مدتی ریاست رکن دوم ستاد ارتش را به عهده داشت و در سال‌ های ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۴ وابسته ایران در هند شد. با تأسیس ساواک در اسفند ۱۳۳۵ پاکروان معاون ساواک گردید. در اسفند ۱۳۳۹ با برکنار شدن سپهبد تیمور بختیار، به ریاست ساواک رسید.(درباره دوران ریاست پاکروان در ساواک، ارتشبد فردوست در خاطرات خود سخن گفته است).

پاکروان تا سال ۱۳۴۳ ریاست ساواک را به عهده داشت. محمدرضا پهلوی به دلیل اعتماد به وی او را به سمت آجودان مخصوص خود انتخاب نمود و سپس به ریاست ساواک برگزیده شد. دوران نهضت امام و قیام پانزده خرداد مصادف با ریاست وی بر ساواک و جلادی‌ها و توطئه‌های وی علیه ملت ایران بود. او سپس جای خود را به نصیری داد و در مقام وزیر اطلاعات وارد نخستین کابینه هویدا شد(۱۳۴۳ تا ۱۳۴۵)

پاکروان از شهریور ۱۳۴۵ تا مهر ۱۳۴۸ سفیر ایران در پاکستان بود و در این تاریخ سفیر ایران در فرانسه شد و تا آبان ۱۳۵۲ در پاریس مستقر بود. در بازگشت به ایران از سال ۱۳۵۲ ارتشبد فردوست او را در بازرسی شاهنشاهی به کار گرفت و در مهرماه سال ۱۳۵۶ مشاور و سرپرست امور مالی وزارت دربار گردید.
حسن پاکروان پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران دستگیر و پس از محاکمه در دادگاه انقلاب اسلامی به اعدام محکوم شد و در تاریخ ۱۳۵۸/۱ / ۲۲ به همراه جمعی از بلندپایگان رژیم اعدام شد