رسانه های انقلابی

نقش رسانه‎های مدرن در پیروزی انقلاب
با رجوع به خاطراتمان، صدای دوران جنینی رسانه‎های مدرن را می‎شنویم. استفاده عمومی و فراگیر شدن این رسانه‎ها شاید با کمی چشم پوشی به یک قرن برسد. از نظر برقراری ارتباطی همزمان با مخاطبانی بسیار، این رسانه ها به دو نوع کوچک و بزرگ تقسیم می‎شوند. غالبا بخش بزرگ در خدمت و انحصار رژیم شاهنشاهی بود که با دو رویکرد از آن‎ها بهره می‎برد: در جهت اهداف فرهنگی و طاغوتی و گسترش بی بند و باری و در سانسور خبری رخدادهای اعتراضی. رژیم سعی داشت توهم حضور رسانه‎های جمعی را برگ برنده دستگاه رسانه‎ای نشان دهد. رسانه‎هایی چون تلویزیون، رادیو، مطبوعات، کتاب‎ها و سینما تحت نظارت رژیم شاهنشاهی بودند. نیز در میان مردم مطبوعات به «روزنامه‎های دولتی» معروف شده بودند.  یکی از خصوصیات مهم انقلاب استفاده همزمان از ارتباطات سنتی و مدرن است. هوشمندی پیام رسانان انقلابی در جمع نقاط قوت رسانه‎های سنتی و مدرن، منجر به ایجاد شبکه‎ای ارتباطی و قوی شد تا نفوذ رسانه سنتی و وسعت در برگیری مخاطبان حفظ شود. نوار، رسانه کوچک مدرن، مکمل پازل ارتباطات انقلاب اسلامی ایران شد. به طوری که ارتش مجهز شاه در برابرش منفعل شد. پیام در پاریس ضبط می‎شد. سپس از طریق تلفن برای چند نفر، که در تهران ضبط صوت‎هایی را به تلفن وصل کرده بودند، ارسال می‎شد. آن اشخاص نیز با افرادی که در استان‎های مختلف با ضبط صوت منتظر بودند، تماس می‎گرفتند. به این ترتیب در مدت زمانی اندک پیام در سراسر کشور پخش می‎شد.  پس از قیام تبریز یک سلسله مراسم یادبود در شهرهای مختلف ایران برگزار شد که قیام‎هایی کوچک به حساب می‎آمدند. به خصوص می‎توان به مراسم یزد اشاره کرد؛ مردمی که در پایان مراسم، ارام از یکی از مساجد اصلی شهر خارج می‎شدند، به رگبار گلوله بسته شدند. ازاین جریان نواری تهیه شد و به طوری وسیع در ایران پخش شد. در این نوار پس از تمام شدن خطبه و ختم مراسم یادبود، همهمه جمعیت شنیده می‎شود که از مسجد وارد خیابان می‎شوند. سپس آژیر اتومبیل‎های پلیس و ارتش به گوش می‎رسد. آن گاه صدای آتش مسلسل ها، که روی مردم گشوده می‎شود، و ناله و فریاد زخمی‎ها شنیده می‎شود.