!خدایا
آن وقت ها همه جا پیدایت می کردم
در قطره های باران، وقتی که اشک می ریختی تا ما را بخندانی
در حنجره گنجشک ها، وقتی که از آنجا برای ما آواز می خواندی
در پرتوی طلایی کمرنگ آفتاب پاییز، که با آن، دست گرم محبتت را به سرمان می کشیدی

!خدایا
چندوقتی بود که تو را گم کرده بودم
میان صداها و رنگ ها و آدمها
درهیاهوهای برای هیچ

امروز دلم می خواهد من هم برایت آوازی بخوانم
اشک بریزم تا شاید لبخند بزنی
...بگویم که چقدر دلم برایت تنگ شده بود

راستی
آن روزها... تو گم شده بودی یا من؟