غزل شمارهٔ ۳۰۰
سه شنبه 6 بهمن 1394 7:03 PM
یک زمان از غم نیاسایم همی
تا که هستم باده پیمایم همی
میکنم تدبیر گوناگون ولیک
بستهٔ تقدیر نگشایم همی
چند باشم دروفای دلبران
چون دمی زیشان نیاسایم همی
جان و دل را در هوای مهوشان
جز غم و تیمار نفزایم همی
میروم هرجا و میجویم مراد
عاقبت نومید باز آیم همی
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیلهسین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
