امام حسن علیه السلام فرمود: شب جمعه، مادرم زهرا علیهاالسلام در محراب خود به عبادت ایستاد و تا صبح به نماز، رکوع، سجود، قیام و دعا مشغول بود و من می شنیدم که پیوسته برای همسایگان و مؤمنان دعا می کند، در حالی که برای خود دعایی نمی کرد. صبح از او پرسیدم: چرا برای خود دعا نکردی، چنان که برای دیگران دعا می کردی؟ فرمود: پسر جانم! اول همسایه را باید دعا کرد و در آخر خود را.1
